O opio do pobo

Amig@s, teño que confesarvos que ultimamente xa non son a que era.
Eu non sei que me pasa pero non  fago mais ca suspirar. Di o meu home que son cousas da edade e da premenopausia, pero eu, feminista ata a médula, négome a facerlle caso a semellantes parvadas.
Despois de pasar toda a vida sin queixarme polas dores da regla…Voume queixar agora por culpa da menopausia?…faltaría mais, que unha leu a Doris Lessing e a Simone de Beauboir para algo.
A min, de momento,  o que me doi son outras cousas alleas ó meu corpo.
Unha amiga recomendoume que lea a Paulo Coelho que seica é o mellor anestesista de almas que hai. Pero mira…á miña edade…os coelhos onde mellor están é no forno, debidamente adornados con pataquiñas novas. Ese sí que é disfrute.
Levo meses facendo Yoga para ver se atopo unha armonía co Universo, pero ata agora non notei ningún cambio na miña situación espiritual. É mais, ata penso que a profesora nos está a tomar o pelo, sobre todo cando nos conta que unha vez estuvo a punto de levitar mentras contemplaba absorta unha posta de sol.
Como eu padezo algo de oído, cando saio das clases póñome a pensar e dígome a min mesma: E non oiría eu mal?, non diría ela que estuvo a punto de vomitar?. Pero non, despois de reflexionar doume conta de que dixo “levitar”.
Onte á noite comentei este asunto tan serio cos meus fillos e eles restaronlle importancia. “tal vez, mamá, para a túa profesora levitar signifique ir comprar unha levita”, e esmendrelláronse de risa.
A min iso da levitación dame un pouco de medo porque eu tamén, cando era unha nena, estiven a punto de saír voando polo tellado da capela do colexio das monxas.
O conto foi que como era o mes de maio, tódolos días despois de comer había que ir rezar o Santo Rosario.
Xa saberedes que o Rosario consta de nonseicantos misterios e cada misterio ten nonseicantas AveMarías, e despois aínda ven a letanía.
A que mais e a que menos, ainda tiña na gorxa o potaxe de garbanzos e as dúas retallas de mortadela con aceitunas que nos deran de comida, e os rezos mesturábanse cos bostezos (que aínda que rimen, non deberían ir xuntos).
Eu tiña unha técnica mental para evadirme de todo aquel aburrimento, que casi nunca me fallaba: Concentrábame en visionar un ceo azul, limpo de nubes, e gustábame pensar que pouco a pouco o meu espírito ía subindo e subindo, ata furar o teito e saír voando, para pousar limpamente diante da porta da pastelería “Velamar” que estaba alí enfrente e tiña unhas milojas que non as probei mellores na miña vida.
Total, que un día tanto me concentrei no meu voo espiritual, que vin atónita cómo un anaco do falso teito se desprendía e lle caía na cabeza ás compañeiras que estaban sentadas diante de min.
Soltei un berro aterrorizado e boteime a chorar de pánico pensando que pola miña culpa ía haber mortes.
Pero non. Afortunadamente, o que caiu sobre as cabezas das miñas amigas foi un cacho de poliexpan.
-Tranquilas todas. -Decía Sor Elvira
-No pasa nada. Es el corchito del techo que está muy viejo.
Pero a min non hai quen me quite da cabeza que aquelas rapazas puderon morrer por culpa miña.
Ademais de non fiarme cando a profe nos fala das levitacións, hai outra cousa que non podo asumir nas clases de Yoga. Recoñezo que non son capaz de tomarme en serio esa técnica de ruxir coma un león para botar fora o que sexa que haixa que botar. A cousa consiste en poñerse de xeonllos, adiantar os brazos coas mans en postura coma se foran as garras dun león a punto de atacar, pechar os ollos, e, cando a profe da o sinal, ruxir con todas as forzas.
Eu teño que confesarvos que o outro día abrin os ollos sin querer, e cando vin aquel grupo de cuarentonas naquela postura, abrindo a boca e berrando, doume un ataque de risa tan grande que todas se ofenderon e quitáronme as falas.

Despois de pensalo  ben, doume conta que non teño direito a estropearlle a ilusión ás miñas compañeiras de Yoga. Non está ben que lles rompa a concentración coas miñas manías e complexos. De maneira que me vou cambiar para o Tai-Chi.
Non é por nada, pero parece que o tai-Chi é  mais equilibrado, mais esvelto.
Non hai coma poñer postura de garza a punto de emprender o voo cada vez que discutes co teu home para que, de súpeto se quede el calado, a decatarse coma nunca da armoniosidade do teu esqueleto que se move lenta e sutilmente, nunha comunión plena co cosmos. Acabouse a discusión.
E non importa que ó principio parezas un pouco patosa. Non importa que en vez de garza teñas pinta de quiquiriquí desplumado. Xa mellorarás co tempo. Xa serán mais lixeiras as posturiñas. Xa bailarás coa túa sombra.
Non hai coma o Tai-Chi para acadar a armonía.
Mira as chinas que tranquilas son.
Existen os psiquiatras en China? Non. En china non che hai depresións. E todo gracias ó maravilloso mundo do Tai-Chi.

Ai Señor!
Agora perdín o fío dos meus pensamentos e  xa non sei que era o que tiña pensado contarvos sobre a política marinense.
Será verdade que as técnicas orientales son coma o Opio da xente refinada coma min?

7 Responses to O opio do pobo

  1. lade1959 dice:

    Ja Ja Ja
    Probache a fumar Marinhuana?

  2. breaseixo dice:

    Ja Ja Ja
    A Marinhuana aínda non a probei, pero de Marinhuano xa tiven un par de sobredosis no foro Marinenses.com

  3. Erasmo dice:

    G-E-N-I-A-L. B-R-A-V-O. A por otro.

  4. breaseixo dice:

    Moitas gracias Erasmo, ti sempre tan animoso.

    Pola miña parte recoméndoche vivamente que te apuntes a Tai-Chi
    Vouche explicar por que, tal e como o faría Ruibal:
    O exercicio do tai-chi, permíteche manter unha xestión ó mais alto nivel co teu “yo” mais íntimo.
    E ó mesmo tempo permíteche optimizar a túa anatomía, vivindo a cámara lenta unha relación casi matrimonial coa túa artrosis

  5. menopausica dice:

    **Ai Señor!
    Agora perdín o fío dos meus pensamentos e xa non sei que era o que tiña pensado contarvos sobre a política marinense.
    Será verdade que as técnicas orientales son coma o Opio da xente refinada coma min?**
    JA, JA…..

    Non te resistas a evidencia amijiña esta e a senal inequívoca de que estas a facerte maior, perder o fío da conversa.
    Pero non procures placebos, ti mesma eres a mellor terapia.
    Hoxe, un dia sitiado de melancolía, deseñaste un sorriso na miña cara.
    Segue a explorar ese potencial que tes, te axudara a superar este intre.
    E recorda: non hai mal que cen anos dure.
    Ánimo fermosa!!

  6. sobre el yoga dice:

    En este blog no se respeta nada ni a nadie
    yo soy una de esas cuarentonas que tanta gracia le hacen a breaseixo. Yo grito como un león ¿y que?
    Estoy segura de que a breaseixo la echaron de esta actividad por algun motivo y ahora se burla para vengarse.
    De verdad que me cabrea la gente asi.
    Yo te diria, señorita breaseixo, que descargues tu mala leche en privado y no te aproveches del anonimato de la red para burlarte de la gente
    A mi no me tomas tú el pelo

  7. breaseixo dice:

    Señora cuarentona, por Dios, no se ponga usted así.
    Le aseguro que no era mi intención burlarme de sus rugidos.
    Yo sólo quería reírme un poco de mí misma y de paso, arrancarles una sonrisa a mis lectores.
    Tengo la impresión de que su nivel de Yoga es muy escaso todavía, a juzgar por los cabreos que agarra usted ante una insignificancia.
    Le recomiendo que siga usted practicando. Mejorará su Karma y puede que dentro de unos años, se tome con más tranquilidad la lectura de este blog.
    Y sobre todo…ruja. Ruja usted cuanto quiera. Le prometo que no voy a reírme.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: