Os protagonistas deste pleno foron os veciños afectados polos núcleos do Litoral.
Na orde do día oficial non entraba ningunha moción que fixera relación a este tema, pero os veciños, dende mais mais dun mes, tomaron a decisión de volver ás movilizacións de protesta para facer visible o seu desespero despois de tantos anos agardando unha solución que non chega. Así o contei neste blog hai uns días:
—————————————————————————————–
Venres 9 de xuño, oito da tarde
A sala de plenos estaba abarrotada de xente e de carteis reivindicativos.
Uns minutos antes de empezar o pleno, os concelleiros do Bloque repartiron uns papeis entre os veciños. A min non mo deron así que non puden ver de que se trataba. Os concelleiros da oposición poñían caras de extrañeza, e o alcalde miraba a un lado e outro sin saber que decir. Mais tarde decateime de que eran copias da moción urxente que iba presentar o concelleiro de urbanismo sobre o tema dos núcleos, pero non adiantemos acontecementos.
A primeira moción, presentada polo alcalde, foi aprobada por unanimidade.
Trátase dun acordo entre a autoridade portuaria de Marín e Pontevedra e mais o concello de Marín, para que sea o noso concello o que xestione unhas superficies cedidas polo porto.
Aínda que Suarez Briones comentou algúns inconvintes deste tratado, pois a Marín-In parécelle que o concello vai ter que pagar unhas tasas abusivas, xa que será o concello o que se encargue do mantemento desas zonas, esta moción foi aprobada por unanimidade.
A segunda moción é unha boa noticia para todos, posto que o Concello acadou por fin un acordo coa Xunta de Galicia, consellaría de Medioambiente, para a execución das infraestructuras hidráulicas e o saneamento integral do rural.
As parroquias de Santomé, San Xulián e Ardán vanse ver beneficiadas cunha inversión da Xunta, de 600.000 de Euros.
Esta moción foi presentada por Pilar Blanco, concelleira de Medioambiente, e non teño inconvinte ningún en darlle os meus parabéns, pois fixo a súa exposición de maneira impecable, fuxindo de polémicas estériles.
Comportouse a concelleira de maneira moi ben educada e rematou o seu discurso decindo que Marín está de noraboa por conseguir este acordo e estes cartos despois de moitas xestións.
Boa cousa, por unha vez, si señor.
Pensaba eu que, por fin, despois de mais de dous anos de torturas dialécticas, por fin ibamos ter un pleno con final feliz…inocente de min!.
A movida empezou coas mocións de urxencia.
Ruibal presentou a primeira, volvendo a sacar a relucir o tema xa falado noutros plenos sobre o intento de aproveitar as casas abandonadas dos mestres dun colexio de Marín para vivenda social. Para conseguilo habería que presentar un recurso contencioso.
A presentación desta moción foi criticada por Isabel Epifanio, que felicita a Ruibal pola súa “inoperancia”, posto que este tema xa se tratou no pleno de maio, e despois diso non se volveun a acordar do tema ata hoxe, cando xa están os plazos a punto de rematar, e tendo en conta que en agosto, as administracións quedan paralizadas.
Ruibal defendeuse decindo que non volveu falar do asunto porque xa presentara o recurso.
Isabel respondeulle “Vostede presentou o recurso na prensa, pero non onde tiña que presentalo”.
Despois da discusión aprobaron o tema por unanimidade.
E coa segunda moción de urxencia , presentada polo concelleiro de urbanismo, señor Vilaboa, chegou o escándalo.
Os do Bloque quixeron dar un golpe de efecto, aproveitando que os veciños do Litoral viñeron ó pleno, e sacaron da manga unha idea que tiñan escondida, e ata ese momento non lle contaran a ninguén.
Falou Vilaboa co seu discurso habitual, dándolle voltas unha e outra vez ós asuntos que xa todos sabemos:
“O Ministerio aínda non presentou o deslinde de Costas.
Esta situación provoca desesperación entre os veciños, xa que o goberno central non da atopado unha solución.
O goberno ten que recoñecer que hai uns núcleos no litoral que son núcleos históricos, compostos de casas con mais de cen anos de antigüedade. O goberno debe recoñecer que estas casas estaban ahí antes da Lei de Costas”.
Polo tanto a concellaría de urbanismo de Marín quere solicitar a colaboración dos dous grupos da oposición para que voten si a esta moción, con base ós seguintes datos:
(Fala Vilaboa ) Esta moción presentámola agora con carácter de urxencia porque dentro do Congreso dos Deputados, neste momento hai unha opción para que Coalición Canaria e mais CIU, poidan facer unha proposta para cambiar a Lei de Costas.
É a primeira vez que se abre esta posibilidade. Agora temos a posibilidade (repite) de que recoñezan a pre existencia destes núcleos, que xa existían antes da actual lei de Costas. E parece que hai unha posibilidade (repite), por fin, de que se abra unha vía para solucionar este tema. tendo en conta isto pedimos que todos os grupos se sumen a esta nova iniciativa sin reservas.
Os dous grupos da oposición manifestaron airadamente as súas protestas, xa que este mismo venres estuveron os catro grupos da corporación reunidos toda a mañan ata as dúas da tarde para falar dos acordos, e os do BNG non dixeron nada de nada. Respondeulle María Ramallo Así:
A las dos de la tarde esta moción no estaba presentada ni la oposición informada.
El día veinticinco nos reunimos en una comisión sobre el Litoral y allí se decidió que los cuatro grupos políticos nos íbamos a mantener unidos. Allí acordamos que el alcalde solicitaría esto en nombre de todos, y ahora nos presentan, cinco minutos antes del pleno, esta moción que no sabemos a qué viene.
Debemos marcar un plan y una estrategia única, como ayuntamiento que somos.
Nosotros apoyamos lo que haga falta, pero los vecinos están hartos.
Cuente con nosotros, aunque no nos gusten las formas.
Señor alcalde: lidere usted este tema, con todos nosotros detrás. Y el señor Vilaboa que se dedique a lo suyo.
Tomou a palabra I. M. Epifanio:
O día vintecinco decidimos traballar todos xuntos, unánimemente, e solicitar todo tipo de entrevistas.
Quince días despois, aparece esta moción presentada polo concelleiro de urbanismo para falar do mesmo.
Esta mañá estuvemos os portavoces da oposición no concello ata as dúas da tarde e ninguén nos dixo nada.
Hai que ser descarado para decir “intentaremos que o voto sea unánime”, dándolle a entender ós veciños que a oposición é reticente, cando vostede sabe de antemán que todos estabamos de acordo.
Un DESCARO!
E dito isto, os dous membros de Marín-IN, levantáronse e saíron da sala.
Os veciños quedamos abraiados, e Vilaboa decía:
“Non me quita o sono que me critiquen polas formas”.
María Ramallo dixo que mais lle valía a Vilaboa dedicarse ó PXOM, que a estas alturas aínda non saleu do Concello.
Vilaboa retomou a palabra decindo:
Señora Ramallo esperamos que vostede defenda este tema no Congreso, aínda que teña que romper a disciplina de partido, porque nos imos enterar.
Di M. Ramallo:
Dejémonos de tanta leria, que la gente está harta de tanto discurso y quiere soluciones. Lo importante es resolver el problema de los vecinos.
Usted sabe que tienen el apoyo del PP y los vecinos también.
Esta moción foi aprobada por unanimidade dos presentes, xa que Marín-In estaba fora, pero os veciños saben que esta salida non foi por desvincularse do problema, esnón polo desacordo coa maneira en que o Bloque pretende manipular esta cuestión na que xa de antemán, todos os grupos estaban unidos dende a reunión do día vintecinco do mes de xuño.
O alcalde, abochornado pola situación, pideu disculpas pola urxencia coa que foi presentada esta moción e por non avisar antes:
“É que acabamos de enterarnos polas noticias”
“Asumo a miña culpa” (o de sempre, asumindo culpas)
A moción foi aprobada por todos os presentes.
Pero os veciños non quedaron conformes.
Os veciños xa non creen nas desculpas do alcalde nin as palabras cínicas de Vilaboa.
Os veciños solicitaron hai quince días que o alcalde puxera unha pancarta de apoio ó Litoral no concello e esta pancarta non se puxo.
O alcalde prometeu na prensa que el en persona iba encabezar todas a manifestacións e protestas e movilizacións que fixera falta, incluso estaba desposto a chegar a un contencioso contra o goberno ou contra quen intentara amolar o Litoral.
E Fran Veiga non cumpleu. Fran Veiga deixou que o Bloque intentara monopolizar unha movilización que é de todos.
O alcalde é un cobarde que se bota atrás nos momentos decisivos e deixa ós veciños nas mans do Bloque.
Iso non pode ser. Os veciños déronse conta.
Unha muller levantouse de berrou “El pueblo quiere hablar”
O alcalde dixo: “Silencio ou mando desaloxar a sala”
A muller continuou berrando: Defiéndenos tú, alcalde. Cumple con lo que llevas prometido desde hace años.
¿De que parte estás ahora? A los vecinos nadie nos escucha!
Tú, como alcalde del PSOE, defiéndenos. Enfréntate a Zapatero!
Defiéndenos tú, alcalde!
Actúa como alcalde socialista que eres!
Sois un gobierno de tercera!
Dimisión!
Inútiles!
E todos se levantaro e saíron berrando “Dimisión!”
Cando saían pola porta algúns berraron Alcalde cabrón, dimisión
Apartir de aqui todo o demais deixou de ter importancia.
María Ramallo sigueu falando para preguntar que pasa co PXOM, que foi aprobado en abril, e xa nunca mais se supo.
Responedulle o alcalde
“O PXOM ben, gracas. O Plan está aquí, no concello, estamos a preparalo. O Plan tuvo problemas pero os servizos xurídixa están en proceso de arreglalo.
Queremos ter o Plan canto antes”.
Querer queren, pero….Poden?
———————————-
Aqui vos poño a noticia que fai referencia ó tema do Litoral, para que vos fagades unha idea mais axeitada do que está a pasar, e a dirección do blog de afectados pola lei de costas europeos:
El Pais.com
viernes 9 de julio de 2010
Coalición Canaria y CiU fuerzan la votación sobre cómo frenar los derribo
El Congreso debatirá por primera vez una reforma de calado para rebajar la Ley de Costas, de 1988. Lo hará en otra norma que no tiene mucho que ver, la Ley de Medio Marino, a la que Coalición Canaria ha presentado enmiendas para reducir los derribos y respetar las casas ya construidas en dominio público. El PSOE se opone y el PP no ve con malos ojos un recorte de la política de derribos que tantos votos cuesta y quebraderos de cabeza genera.
La Ley de Costas era un melón que nadie se atrevía a abrir. Aprobada en 1988, la norma declaró público todo el litoral español. Para quienes tuvieran una casa construida legalmente en la arena, la ley ideó un sistema peculiar de compensación: el Estado les dejaba usar sus propiedades hasta un máximo de 60 años pero no podían venderlas. Tras ese periodo pasarían a manos del Estado para ser derribadas. La idea era limpiar el litoral de cemento.
La ley fue cumplida a medio gas hasta 2004, cuando el ministerio que dirigía Cristina Narbona aceleró los deslindes (el trámite para delimitar la zona pública y la privada de costa). Actualmente está deslindado el 92% de los casi 8.000 kilómetros de costa y con el trámite llegan los pleitos, los derribos, las quejas a Bruselas, la movilización y, finalmente, el debate parlamentario.
El portavoz popular en Medio Ambiente, Carlos Floriano, asegura que aún no tienen postura fijada pero no rehúye el debate: “Se ha sacralizado una ley que no ha cumplido su objetivo, ya que en estos 20 años de vigencia de la norma es cuando la costa ha sufrido más agresiones. No ha conseguido compatibilizar el medio ambiente y el respeto a la propiedad privada. Se están vulnerando derechos adquiridos de mucha gente mediante un procedimiento confiscatorio”.
Una enmienda de CiU pide reformar la ley en tres meses para “revisar los criterios de deslinde de dominio público marítimo-terrestre aplicables a aquellas áreas urbanas consolidadas con singularidades propias” y pone como ejemplos la urbanización de Santa Margarida (Roses, Girona) o la Marina de Empuriabrava. Pere Macías, de CiU, afirma que “en algunos casos la ley es excesiva” y que casos como los que cita “los hay en toda España”. Macías destaca que muchos de los afectados por la ley son extranjeros, lo que le ha valido al Gobierno quejas del Reino Unido y Alemania.
Las enmiendas de Coalición Canaria (CC) van mucho más allá y otorgan competencias en materia de costa a las comunidades. El partido pide “respetar las construcciones y usos ya existentes” en la costa aunque a la entrada en vigor de la ley no estuviera clasificado como suelo urbano. CC y PP aprobaron una ley autonómica que salvaba viviendas en la playa por su “valor etnográfico”, pero la norma está recurrida por el Gobierno en el Constitucional. Ahora pretende introducir en el Congreso que las comunidades designarán las construcciones con “valores históricos, etnográficos, arquitectónicos o pintorescos, que resulte conveniente conservar en función de su antigüedad, integración en el litoral y finalidad social”.
El BNG no ha enmendado la ley, pero no porque quiera mantenerla tal cual. Presentó otra proposición de ley para legalizar los núcleos rurales construidos antes de la ley pero no reconocidos en esta, como el caso de Marín (Pontevedra). “No queremos abrir el tema de los deslindes, pero sí estamos dispuestos a hablar sobre la forma de salvar estas construcciones que hay en la costa gallega y asturiana”, afirma la diputada Olaya Fernández.
El Ministerio de Medio Ambiente no ha querido comentar las enmiendas. El ministerio ya presentó una reforma de un punto de la norma para permitir comprar y vender las casas construidas legalmente en la playa antes de 1988. Ese cambio, introducido a través de otra ley, duerme desde hace año y medio en un cajón del Congreso. El ministerio sí ha optado por aplicar la ley con menos dureza, al menos públicamente, que el equipo anterior.
Los ecologistas temen que la presión acabe por imponer un recorte. “En España que la costa es pública está reconocido desde Alfonso X el Sabio. Por la seguridad de las personas, la franja costera no debería ocuparse y las ocupaciones ilegales no deben prevalecer sobre el interés general”, afirma Rita Rodríguez, de WWF, una organización que ve con alarma los movimientos contra una de las leyes más importantes y duraderas sobre medio ambiente.
http://www.elpais.com/articulo/sociedad/Congreso/debate/primera/vez/rebajar/Ley/Costas/1988/elpepusoc/20100709elpepisoc_3/Tes
http://perjudicadosporlaleydecostas.blogspot.com/2010/07/el-congreso-debate-por-primera-vez.html#links
———————————————–







————————————————-
Faro de Vigo
Sábado 10 de xuloo de 2010



———————————
Reunión do 25 de xuño :

————————————————————–
E unha vez rematado o meu relato deste pleno, quixera facer un par de consideracións totalmente viscerales, personales, sentimentales e propias dunha persoa que ten unha sangue que ás veces lle ferve nas veas. A sangue dos carteiros, heredada da miña avoa Amalia González. O Gen carteiro como eu lle chamo.
Quero lembrar que hai un par de plenos, movida pola desesperación e o enfado do momento, chameille cabrón ó concelleiro de urbanismo, señor Vilaboa. Non me sinto orgullosa desta falta de educación, pero tampouco me arrepinto, e o que dixen, díxeno con coñecemento de causa e con todas as gañas do mundo.
Naquel momento e noutros momentos posteriores, fun acusada de “maleducada” por unha señora que ten carné do BNG e que, casualmente, está afectada polo problema dos núcleos Litorais por parte do seu marido.
E quero aproveitar esta ocasión estupenda que agora se me presenta para decirlle a esta señora, que maleducados podemos selo todos cando a sangue nos ferve e cando o desespero é grande.
Onte foron os de Loira os que lle chamaron cabrón ó alcalde, eu apoio a esta xente porque a comprendo, porque estou con eles, e porque sei o que sinten.
Pero non me podo quitar da cabeza a imaxe desta muller que me chamou maleducada a min. No vídeo do pleno no que se aprobou o PXOM, onde saleu a miña voz decindo “cabrón”, tamén saleu a súa decindo “por favor, pero por favor, que mala educación”. E agora aqui a temos a ela, implicada en pleno encabronamento.
Señora miña, non chuspa parriba. Arrieiros somos e no camiño acabamos de atoparnos.
Quen dixo cabrón, dixo ben, según o meu entender, movido pola pasión do momento.
Eu tamén fixen ben aquel día, verdade que si?
A segunda apreciación vai dirixida ó equipo de goberno. Quérome queixar amargamente pola falta de sensibilidade e profesionalidade dos miembros, miembras e membrillos, do PSOE e o BNG, que, mentras os veciños estaban fora berrando desesperados, eles, nos seus escaños, ignoraban totalmente a esta xente que estaba fora. E voume explicar:
Cando os de Loira saíron do pleno berrando, eu fun detrás deles para facer fotos do que pasaba na porta do concello.
Despois volvín ó pleno, onde a sesión continuaba con toda normalidade.
Beatriz Rodrígue, concelleira do PP, estaba facéndolle unha pregunta a Ruibal sobre as chanchulladas que fai a concellaría de deportes co contrato dese tal Diego, do que tantas veces falamos, monitor eventual de deportes en San Pedro. A concelleira do PP non entendía as esplicacións que lle daba Ruibal, e este despiste foi motivo de risotadas e burlas dos concelleiros “progresistas”.
Os primeiros en empezar o cachondeo foron o señor Lamoso, que pasou media hora facendo xestos coa cabeza, facendolle carantoñas e burlas á do PP, tapando a boquiña coa man e facendo aspavimentos infantiles e jijijis, coma un alumno de primeiro de primaria.
O seu compañeiro de travesura foi Benito González (meu primo, do que me avergonzo profundamente), que o pasaba bomba. Os dous espandillábanse de risa, escurríanse do escaño ata casi tocar o chan coas rodillas, e movíanse de diante atrás, ja ja ja. Coma trasniños nunha aula de primaria.
Detrás, os do Bloque tamén rían a gargallada limpa, ante o desconcerto da concelleira afectada, que non daba creto ó que estaba vivindo.
Alá fora, os veciños berrando e pitando.
Dentro, os concelleiros rindo coma se nada pasara. Coma se non tiveran ás portas do concello un problema gravísimo e desesperante.
Non iban con eles as protestas veciñais.
O alcalde tamén ría que se descojonaba.
Non parece que lle afectaran moito os insultos acabados de recibir. Será que os cargos van coas súas cargas, e para levar esta carga hai que ser un cara.
Breaseixo