Esta entrada é continuación de outra chamada Psoe ou a chapuza intestina
Se nos poñemos a falar en termos literarios, podemos decir que os veciños afectados pola lei do litoral, acaban de rematar “Las mil y una noches” e agora empezan “A odisea”
Durante anos, pola taberna do Ruso e pola do Meco foron pasando políticos de distinto calibre para contar os seus contos á maneira de Sherezade, todos eles perfectamente creíbles, todos eles engaiolantes.
Os últimos foron os do Bloque, que se presentaron coma os salvadores da patria, os amos da verdade absoluta, os que tiñan a sartén polo mango. Dous días antes das eleccións, sólo lles faltaba unha firma misteriosa que ninguén explicou a quen pertencía. Dous minutos despois das eleccións correron un tupido velo sobre a firma e xa nunca mais se supo.
Volta a empezar.
“Fálame musa daquel varón de grande inxenio que despois de asolar a sagrada cidade de Troia, anduvo a peregrinar moitísimo tempo; veu pobos, coñeceu as costumes e os ánimos de moitos homes e padeceu moitísimos traballos na súa navegación, mentras se afanaba por salvar a vida e voltar cos seus compañeiros á patria. Pero non pudo libralos como desexaba e todos pereceron víctimas da súa locura…”
Así empeza a Odisea de Homero, que nos conta a longuísima viaxe dun héroe chamado Ulises que arrastou consigo a un grupo de homes e todos foron morrendo polo camiño menos él, que era o mais listo.
Francisco Veiga, coma un Ulises de segunda, ten pensado arrastar ós veciños dunha punta a outra do planeta, coa promesa da xustiza merecida.
Os veciños, sin nada mais ó que aferrarse, van ó rabo do alcalde porque queren creer, porque precisan creer, porque non teñen outra.
E seguindo os cantos das sireas, alá van coas pancartas e cos berros. Navegando á deriva.
A primeira arribada fixérona en Madrid fai quince días, onde o alcalde falou coa Caride e con Martín Fragueiro, segredario do mar, e chorou coma un meniño porque se sinteu traicioado e enganado.
A segunda foi o sábado pasado en Pontevedra, cando se xuntou a flor e nata do PSOE para o Congreso ó que tiña que asistir Zapatero.
Alá foi Fran Veiga, coa tripulación litoral e o apoio de algún de Moaña para “poñer os puntos enriba das íes” e cantarlle as corenta a Zapatero.
Cando se quixeron dar conta o presidente xa entrara pola outra porta e ninguén o veu. Fran Veiga achegouse ós veciños para recomendarlles que se foran ás súas casas que a misión xa estaba cumprida e que dalí en diante encargaríase el de todo. Alí mesmo houbo algún rifi-rafe, porque uns querían marchar e outros non.
Os de Moaña berraban que xa non ían apoiar mais a esta xente que se fía dun alcalde que parece un monecreque, e algún de Loira saíu en defensa.
Ao final parece que entre o alcalde e o representante dos veciños de Loira (Enrique Méndez), conseguiron acorralar á menistra Elena Espinosa e metérona na cafetería para que lles fixera algunha promesa e a probe secuestrada díxolles que xa mirará se os pode recibir a semana que ven. Así quedou a cousa, quen pagou o café, non o sei.
Tres día despois, Enrique mendez volve a saír na prensa ó lado do alcalde para queixarse porque a menistra Espinosa mandoulle un recado de que non os voi recibir en poucos días, como lle dixera na cafetería, senón que será no mes de xuño.
E despois, xa sabedes…. nova arribada en Madrid, ou en Santiago, ou na mesmísima Bruselas…Vaite ti a saber a onde os levará a marea. Que novas peripecias lles ten preparado o destino. Ai Ulises non escoites o canto das sereas!
Podedes seguir este periplo nos recortes de prensa que vos poño mais abaixo.
A ver se recoñecedes a unha “amiga miña” moi deportista que sae nunha das fotos.
“Se vas emprender a viaxe a Ítaca, pide que o camiño sea longo, rico en experencias…”
Decía Kavafis, un forofo da Odisea”
El País
Domingo, 26 de abril de 2009
Escrito por breaseixo 
