Crónica do rato

Esta crónica escribeuna o rato que tod@s coñecemos co nome de Hamterporro, noivo de Socorrito Osea, a rata pija que saleu aquí outras veces.

Aproveitaron que eu fun de compras para colarse na miña casa e interceptarme o ordenador. Espero que non vos moleste .

Hola tíos:
Bos días boas tardes boas noites, e se estades a comer que aproveche.
Breaseixo nunca me deixa escribir porque disque son un maladucado, pero acabo de demostrar que teño mais educasión ca ela.
A miña Socorrito e mais eu,  aproveitamos que a outra vai no Carreful, para escribir esta crónica do antroido en Seixo, porque  vexo que a Coco vecino esa, cansouse de tirar fotos  o outro día, pero no Diario eu non vin nada.
Para min que esta quere vingarse porque disque en Seixo, apareceu este Nadal unha nécora periodista que  se chamaba Coca Vesiña e que lle facía a competensia.

O caso é que o sábado pasado Socorrito encaprichouse en ir pasar a tarde a Seixo porque ouvira en algunha parte que ía haber un desfile, e metéuselle na cachola que era o desfile ese da pasarela Cevolas, e que ían vir os modistos  Panbimba Bosté e mais Afolfo Domingas.
O caso é que se trataba do defile do entroido, e á probe rata casi lle da un tantarantán do desjusto que levou.

Alí estabamos nunha esquina a ver pasar a comitiva. Comentaba Socorrito (xa sabedes como fala ela) o “chupiguai”  que era o móvil de última xeneración que levaba o presidente do desfile, con forma de caracola xigante, e que se escoita o mar se o arrimas á orella, cando vimos a Breaseixo e o seu home a todo correr porque chegaban tarde.
-Sácame unha foto cari
Decía ela.
E cando o cari se pon en postura de fotógrafo, vai e apajóuselle a cámara por falta de batería.
Jua Jua Jua…colegaaas, a que se montou…jua jua jua. Eu casi me esmendrello de risa a velos rifar
-A culpa é túa porque andas todo o día a facerlle fotos ós jatos
Decía ela.
-Eu non fun. Fuche tí quen cajou no palleiro
Decía el.
E naquel intre fíjome que Socorrito se poñía vermella, marela e negra, todo ó mesmo tempo.
-Que che pasa Corito, tía? Non me acojones que aquí non hai Crusroja que che faga os auxilios.
-Es que no ves, osea? No te das cuenta de quien pasa por ahí?
E cando levanto os ollos, vexo  á mesmísima Leria Pajit, menistra de Sanidade, que pasaba por aquí visitando farmacias, e decideu sumarse ó desfile.
Estaba toda de incógnito, cunhas jafas de trintedúas pulgadas para non ser recoñecida, pero a Socorrito non se lle escapa un detalle da vida sosial.
Dona Leria disque quería pasar desapersibida con aquelas jafas, pero cada vez que a periodista do Diario pasaba perto dela, non paraba de facerlle xestos á cámara para saír na foto, e poñía por diante a carteira de menistra.
Todo quisque a recoñeceu e non paraba de regalar tarxetas de presentación con forma de palliñas de chupar.

Eu estaba todo caladiño e agochado para que non me vira a gardaespaldas da menistra. Tende en conta que as autoridades sanitarias non son nada partidarias dos roedores.
Canto mais me escondía eu, mais berraba a tola de Socorrito:
-¡¡Oseaaa, que gafas mas ideales. Uy como mola el lacito rosa que lleva Leria en el flequillo. Ay que cosa más chic, osea, superdivinadelamuerte!! Esto lo hay que copiar.
Eu tapáballe a boca para facela calar pero ela dalle que dalle, que ideal e que chachipiruli osea. E veña dar saltiños histéricos, hasta que a collín polo pescozo e conseguín reducila dentro dun sumidoiro. Jua jua jua.
Nin siquera alí dentro paraba de parolear, que non hai metralleta que lle jane cando mira un modeliño que lle justa.
-Hay pero como mola la menistra. Elegante pero sensilla, osea. Cómoda y funcional pero a la última, te lo juro por Esnupy.

Salvámonos porque a chirica que encabezaba a comitiva puxo unha pata enriba do sumidoiro e Socorrito quedou muda da impresión, que se non, deseguro que a gardaspaldas da outra nos mete dous tiros na testa, e a criar malvas, colega.
Bueno, o único que quero decir é que o entroido en Seixo hai que definilo con dúas palabras:
“In presionante”.
Aquí nada de Brasiles nin de Rios de Janeiro.
Aquí todo típico do país, tíos. Palleiro a tope.
Rematouse a festa cuns pases de baile, e ata a mesmísima ministra se animou a dar uns saltiños coa súa gardaespaldas e mais cun tal Pancho Villa.
Unha pena que Breaseixo se descoidara coa cámara e non pudera tirar fotos do baile.
Cojonudo o auditorio ó aire libre, oes!
Como a xente non cabía, o que fixeron foi poñer ó dúo orquestal nas escaleiras e a xente usou o escenario para bailar enriba e para facer motocross cos patinetes pola rampa.
Acojonante tíos, jua jua jua.
Ronseeel, tíooos!!!
Animaivos para o ano que ven porque vai ser apoteósico, díjovolo eu, que diso sei un rato, jua jua jua.

Pasai de todo colegaas!

Ajora poño unha fotos que apañei por ahí