Fillo

Hijo

Hijo: naciste de un sueño
y me ataste a la tierra.
Eres mi raíz profunda
y la rama que me expande.
Eres el pan y la sal,
la razón que mueve el mundo.

Me abriste una ventana
al valor, al miedo,
a las noches sin sueño,
al susto y a la risa.

Hijo,  me enseñas tanto
como me dueles,
me haces crecer
cuando tú creces.

Por ti la lucha tiene sentido,
por ti  me atrevo,
y voy y vengo,
reclamo, me quejo,
me manifiesto,
dejo mi palabra en los papeles,
mi voz en los ministerios,
mi vela en las iglesias,
mi grito entre otros gritos.

Y creo y dudo,
abrazo y suelto,
te temo, te quiero,
te agarro, te libero.

¡Ay hijo
que pronto te me haces hombre!
Que pronto yo me pregunto
quién ha cortado el cordón,
quién ha tejido tus alas,
quién abre mis manos
para que vueles.

Carmen García Carballal

—————————————————

Unha lembranza para todas as nais que teñen fillos ou fillas  dedicados a facer tarefas solidarias en zonas conflictivas e esquencidas  do Planeta.

E outra para todas as nais que precisan esas  accións solidarias

http://www.msf.es/

Advertisement

8 Respuestas a Fillo

  1. Senfront dice:

    A gran maioría de médicas e enfermeiras de médicos sin Fronteiras non teñen fillos.
    Dedican o mellor da súa vida a coidar fillos de nais desesperadas

  2. amalia dice:

    Gracias a Carmen Garcìa por este poema tan fermoso e gracias a tì Breaseixo por compartilo con todalas nais.Unha aperta e feliz dìa

  3. madre dice:

    A Carmen García Carballal por la belleza y sentimiento que encierran sus versos,
    a Breaseixo por su tino,
    a todas las mujeres que se sientan madres,
    a las que estén a piques de serlo.

    FELICIDADES.

  4. breaseixo dice:

    Gracias a vós, amigos, pola sensibilidade que levades dentro.

    Aproveito para contarvos a tod@s que este poema, ou o que sea, está escrito por unha nai de Seixo hai moitos anos. Unha muller que non era poeta nin intelectual.
    Ela decía que isto non era verso nin prosa nin cultura. Isto era un “sentimento expresado con palabras”, sin mais pretensións.
    Esta muller falaba galego, pero, á hora de escribir pensaba en castelán, coma casi todas as da súa época.

    Esta muller non sabía quen era Núñez Feijoo nin o bilingüismo. Tampouco coñecía a ningún dos que agora defenden a Língua galega. Ela expresábase dunha e outra maneira sin complexos nin prexuízos.

    Esta muller nada tiña que ver coa política, e por suposto, nunca se lle ocurreu pensar que o seu escrito iba ser publicado en Internet.
    Esta muller, nai, amiga dos seus amigos, comprometida, acolledora de inmigrantes na súa casa, non buscaba honores, senon Amores.
    Para iso estamos neste mundo: Para amar e ser amados pola xente que nos rodea. Para añorar e ser añorados.
    A vida tería que ser iso: Querer e ser querido. Buscar e ser buscado pola xente que desexa compartir cousas contigo.

    Carmen García Carballal: non traducin o teu poema ó galego. Quixen plasmalo tal e como ti o escribiche. Tal e como ti o sentiche naquel momento.
    Apertas a tod@s.

  5. Anónimo dice:

    Yo tambien soy socia de Medicos sin Fronteras.
    Me encanta que aproveches cualquier ocasión para hacer una llamada de atención a la gente que te lee.

    Nuestra colaboración es importante. Mucha gente está sufriendo y muriendo sin que nadie se acuerde de ella. Madres,padres, hijos.
    Yo también pienso en ellos desde mi cómoda vida. Como tú breaseixo. Solidaria donde las hay.
    Un abrazo

  6. lectora dice:

    Para todas as nais que sufren neste mundo

  7. admirador dice:

    Con admiración a todas las mujeres maravillosas madres….. o no.

Deja un comentario

Fill in your details below or click an icon to log in:

Logo de WordPress.com

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Cambiar )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Cambiar )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Cambiar )

Connecting to %s

Seguir

Get every new post delivered to your Inbox.