Pasando factura (actualizada)

enero 29, 2010

Fai uns días publiquei aquí unhas noticias aparecidas na prensa nas que o sindicato USO denunciaba irregularidades na Concellaría de Urbanismo.
O meu Post titulábase
o chiringuito , nome que popularmente se usa para denominar o piso onde as concellarías de medioambiente e de urbanismo teñen as súas oficinas.

Onte, o señor Vilaboa, concelleiro aludido, saleu na prensa para negar todas as acusacións que fixera o sindicato U.S.O. en contra del.
E di Vilaboa que “O funcionario denunciante está resentido por perder as súas prebendas” e por iso minte.
Mentir está mal, non sólo porque queda feo, senón porque mais tarde ou mais cedo, as mentiras poden pasarnos factura.
Eu xa sei que os cidadáns e mais os da aldea, xa estamos afeitos a que os políticos nos conten algunha que outra mentiriña de cando en vez…¿non si?…ah pillabáns!
Pero o caso do BNG marinense ten delito.
Cantas veces os pillamos In fraganti coas mans na masa?
E que xa non se poden contar, caramba.

Tanto Ruibal, ese inventor de documentos inexistentes, coma Vilaboa, ese ocultador de documentos existentes, xa nos teñen anestesiados e insensibles  con tanta trapallada  e tanta andrómena que inventan.
Non deixa de sorprenderme cando algún lector do meu blog me di “breaseixo a ti véseche o plumeiro”. Hai que ver o desgaste de enerxías que pon a xente en verme o plumeiro a min, pero que pouco se molestan en descubrir o plumeiro dos políticos.

En resumo, que unha vez mais, o que minte é Vilaboa e non o funcionario.
Que para decir mentiras hai que ter moita cabeza, e non me refiro ó tamaño, que Vilaboa ten de abondo, senón á calidade do producto. E ahí non hai nada que facer. Siniestro total.
E por que hai que ter cabeza? pois porque para xustificar unha mentira hai que contar tres ou catro mais, ou dez ou doce, e cando te queres dar conta estás metido nun labirinto e non sabes cómo saír. Por poñer un exemplo sólo tendes que lembrar o asunto dos planos do Plan Vigo Íntegra aqui en Marín.

Estarédesvos a preguntar por que lle chamo mentireiro a Vilaboa (unha vez mais), e que sei eu de todo este asunto das facturas.
O único que vos podo decir é que esta mañá atopeime coas ditosas facturas de pura casualidade, así sin querer e sin pedilo.
Aqui volas amoso.
E que seades vós os que teñades a última palabra, coma sempre.
Ante todo quero deixar claro que non sei quen é ese funcionario do que fala Vilaboa, se o vexo pola rúa non o recoñecería, como non coñezo peroalmente a ningún representante do USO

A factura que Vilaboa di que se presentou o día 5 de xuño por error e que non era una factura einon unha oferta, non é tal. A oferta ten data do día 5 de Maio. A factura está rexistrada e ten número.

Para ver as facturas facede clic aqui:

ofertas(3)

———————————–

Dous días despois de que o Vilaboa falara na prensa, o funcionario volve a riterar a súa denuncia:

Os detalles parece ser que foron estes según me contan:

  • A empresa Imatia Innovation con sede en Vigo proporciona programas de aplicación para Ayuntamientos denominados “Cividas” e que corresponden a xestión informática relacionada con Urbanismo.  Esta empresa entra en tratos co Concelleiro Vilaboa Ramos cando xa están instalados no “chiringuito”, e instala nos ordenadores esta aplicación.
  • O día 5 de Maio de 2009 proporciónalle a oferta ou presupuesto da aplicación e o contido da misma.
  • O día 5 de xuño  de 2009 (un mes mai tarde) entra no concello a factura  nº 092/2009 da empresa Imatia Innovation por importe de 20.000 € e que corresponde ó suministro do programa que consta na oferta do día 5 de Maio.  Esta factura queda rexistrada no rexistro xeral de entrada de documentos do concello  co  número 5530 e  data  de 5 de xuño de 2009.
  • Odía 15 de xuño de 2009 entra no rexistro xeral  de documentos  co  número 5930 o denominado “contrato de confidencialidad” que remite Imatia Innovation e que é un trámite necesario en toda contratación para o mantemento da aplicación suministrada.  Ese contrato se remite firmado para que por parte do concello  se firme e se remita un dos exemplares selado.
  • Esto da orixen a que alguén se da conta da metedura de pata de remitir  a factura (nº 092/2009) e o contrato de confidencialidade sin que o concello  adxudicase nada a esa empresa e isto da lugar a que ese mismo día 15 de xuño de 2009 no que  entra o contrato de confidencialidade, se lle pide á Interventora  o informe sobre a consignación presupuestaria para a proposta que fai o concelleiro Vilaboa Ramos propoñendo xa directamente a esta empresa.
  • Dous días despois de iniciarse este trámite, eodía 17 de xuñoo, queda regxstrada no Concello co  número 6037 do seu rexistro xeral, una nova factura de Imatia Innovation por -20.000 euros que anula a anterior (nº 092/2009).  Ao constar na sua contabilidade e constar tamén rexistrada no concello a  la primeira, obliga a facer a rectificación coa segunda en importe negativo.  As empresas facturan por servizos prestados, no podendo emitir facturas por servizos non prestados.  De ahí  o suposto error que di Vilaboa Ramos, pero o único error foi que a empresa lle enviou a factura.  Para xustificarse di que esa factura (5 de Junio) era en realidade unha oferta, pero e que a oferta e dol 5 de Maio (un mes antes) e ese documento é o quelle  pasan como oferta á Interventora para que faga o seu informe.
  • O informe da Interventora é o que se lle pide (únicamente que informe se existe ou non consignación presupuestaria). Non hay ningún informe relativo ó programa a suministrar, si se reúnen as condicións técnicas e non hay ningunha outra oferta
  • Odía 29 de xuño, despois do  trámite do informe da Interventora, se lle notifica a Imatia Innovation que se autoriza o gasto e se lle adxudica la implantación do programa informático.
  • Dous dias desois, o 1 de Xullo, a empresa confecciona a factura nº 107/2009 por importe de 20.000 euros e correspondente ao suministro de programa informático.  Ao dia seguinte, día 2 (xoves)  presentase no concello e o lunes día 6 se ordena o pago mediante a resolución.

A adxudicación e suministro de bens e  equipos en importe superior a 18.000 euros está delegada na  Xunta de Goberno Local que suele celebrar sesions os xoves.  Había tanta presa en acometer o pago que non se fixo nin este trámite.  Por suposto que tampouco hubo oferta aberta ou libre concurrencia para unha cuestión técnica como é un programa informático e non interveu para nada o personal informático do Concello.

Si se consulta a página web do Concello, non hay ningún enlace ou forma de realizar trámites administrativos no departamento de Urbanismo de forma electrónica como teñen outras Administracions Publicas.  A razón  está en que non teñen forma de interconectar o programa coa  página web.  Este tipo de trámites esixe persoal especializado, unha boa organización, un traballo continuo e controlado con todos os sistemas de seguridade e garantías para o administrado.   O Concelleiro Vilaboa comprou unha bonita moto que non ten motor.

O apartado de Urbanismo da página web do Concello é unha folla  en blanco, non ten ningún tipo de enlace.  O único que se lle permite é descargar ficheiros en formato pdf sobre impresos oficiais e nada mais.  Dende o pasado ano, se lle están a pagar euros mensuales a unha persoa allea ó concello polo  mantenimiento. E as acusacións que fai de prebendas é o ridículo argumento que lle queda para adornar na prensa.


Plan renove

enero 28, 2010

Paisan@s,
Eu estou nun sinvivir
Como podedes estar tan tranquilos?
Como podedes comer sin que se vos quede a “cocreta” atorada na gorxa?
Como podedes durmir, ir de compras, falar polo móvil ou rascar o sobaco mentras o noso alcalde sufre?

Polo amor de Deus, o concello precisa un coche oficial, e vós ahí, tan tranquilos, vivindo a vosa vida coma se nada.

Quérovos decir que eu xa tomei a miña primeira medida solidaria: onte rompín o peto, un precioso porquiño de barro ó que lle tiña un gran aprecio. “Ajarrei” o mazo das empanadas e pun… porco ó carallo.
O meu home e mais eu estabamos a aforrar para ir a Port Aventura, pero pensandoo ben, ¿que hai en Port Aventura que non teñamos no Ecoparque de Cadro?
Así que voulle donar ó concello os nosos aforros. Media vida gardada nun porquiño de barro. En total catro euros con setenta, mais unha tela de araña.

E vós? que pensades facer vós para cooperar?
De momento a única oferta que recibeu o alcalde foi a de Pilar Blanco, que terá todos os defectos que queirades, pero hai que recoñecer que a solidaria non hai quen lle gane
“teño eu unha frajoneta…”
E dixo Muradas
“Quita quita, yo entre legones no voy, que me dan mucho yu-yu”

E di Julio Santos con razón que é indigno dun alcalde ter unha cacharra vella coma esa e que calquera día veremos ó probe Fran empurrando por ela e manchando os baixos do pantalón Massimo Dutti, e que iso é perder a dignidade.
Outros veciños opinan que a dignidade xa a perdeu cando colleu unha brocha e se puso a borrar raias fronteirizas no chan de Estribela para reclamar os nosos metros, e despois consinteu que algunha administración superior nos colocara en Marín uns mapas onde non aparece o porto.

E di Julio Santos tamén que hai que superar as críticas porque son inevitables, pero que un home de tanta importancia que representa a un pobo non menos importante, ten que ter un bo coche, un coche ilustre para darlle lustre ó Ilustrísimo Concello (valga a redundancia).
Un vehículo cuias portas non teña que abrilas a policía municipal usando as palancas que lle requisan ós ladróns de coches.
E preguntan os outros veciños que pasou con aquel Citroen C5 de alta gama e color escuro que estuvo exposto o ano pasado varios días á porta do Concello e que seica era o que iba ser o novo coche oficial, e que o tiñan  ali para que o víramos todos.
Si si, aquel coche que, disque foi un dos varios motivos polos que Benito González tomou a decisión de deixar a concellería económica, porque Muradas quería un Audi coma os de Touriño e a poder ser que tivera os cristales tintados, pero o de económicas non estivo pola labor e dixolle que ou Citroen ou nada.
E que sería daquel coche? Nunca mais se supo.
Tal vez o que pasou foi que os cartos que había gastáronse no pisiño que ten a concellaría de urbanismo na periferia, dotado de métodos informáticos propios do século XXI, ainda que con algún escape de datos.
Non sei.
O único que queda claro é que o Ilustrísimo Concello de Marín precisa un Plan Renove. Porque Fran se lo merece e nós merecémonos a Fran. E como diría John Balan, Fran ten que ir “From Marín to Pontevedra” en algo que valga a pena.
Paisan@s, non critiquemos tanto. Apoiemos sin rechistar.

—————————————–

Dende Marinenses.com

lade1959

Publicado: Jue Ene 28, 2010 1:54 pm

Plan Renove no Concello

Paréceme que Breaseixo ten organizada unha colecta co fin de recaudar fondos para o novo coche oficial do Concello.
Según Julio Santos este vehículo non é digno dun pobo coma Marín.
Se temos en conta que o noso alcalde é unha persoa refinada e se temos conciencia do que representa Marín a “nivel global” na Europa do século XXI, eu estou de acordo.

Julio Santos di que as portas do coche oficial que temos agora, atáscanse e é moi difícil abrilas.

Breaseixo di que para abrilas, os guardias municipais teñen que usar as palancas requisadas ós ladróns de coches.

Os veciños presenciais din que cun pouco de aceite isto tería solución.

O chofer oficial do concello di: “porque no engraso los ejes, me llaman abandonao. Si a mi me gusta que suenen, pa que los quiero engrasaos”.

Eu non digo nada, que todo se sabe, pero aceptamos ofertas monetarias e agardamos a solidaridade de todos
Agradecid@s



Por un puñado de Euros

enero 27, 2010

Espero que non me denuncien por facer apoloxía da violencia se vos digo que eu sigo pensando que a Marín sólo podería salvalo Clint Eastwood.
Non vaiades a pensar que non fixen todo canto puden.
Escribinlle unha carta lastimera, solicitando a súa colaboración e responeume da seguinte maneira:
“Estimada señora, como aficionada que é vostede ós espaguetti westerns, saberá que eu liberei a pobos enteiros de malvados facinerosos, gracias á miña boa puntería e ó meu talento nos duelos corpo a corpo. Desgraciadamente en Marín non hai nada que facer. Non están vostedes gobernados por unha banda malvada. Están vostedes a expensas dunha panda de necios. E contra isto non hai remedio. Eu podo loitar contra o crimen, pero para solucionar a estulticia fai falta un milagre, e os milagres sólo os fai Deus”
Aviados estamos.
falta un ano para as eleccións e o duelo corpo a corpo, ollo por ollo, dente por dente, auditorio por centro de saúde, PXOM por rabo de gaitas, xa empezou.
Preparen vostedes as palomitas porque este duelo a muerte polas eleccións acaba de empezar…

Se ides ó buscador e buscades “As casas baratas“, atoparedes as noticias de decembro de 2008 e febreiro de 2009 publicadas neste blog sobre o famoso Plan de vivenda da miña admirada Teresa Táboas, alias “a ladrillos”.
Como todos sabedes, aquel plan foi moi protestado polos veciños da Raña e San Xulián, ata o extremo de acadar centos de firmas en contra.
Parece que por fin, aquela lei ambiciosa e delirante xa foi eliminada dos proxectos da Xunta, e iso provoca as iras do señor Vilaboa, que no seu momento non se enterou de nada, logo apereceu cuns planos, despois negaba que houbera planos e ó final entre el e Ruibal montaron o cirio, ¿lembrades a entrada Planos, mentiras e cintas de audio? Tamén podedes buscala se queredes rememorar aquelas datas irrepetibles, que foron a gloria do noso BNG, o mais incompetente de toda Galaecia-galicia-Galiza.
Aqui vos amoso a loita dialéctica de tu a tu, vaite dahí que me lixas, fuche ti quen cajou no palleiro, no palleiro cajarás ti, que aparecen na prensa estes días. Son as declaracións que fan os dos dous partidos marinenses que aspiran ao poder, PP versus Bloque, xa que o Pesoe está catatónico perdido e non parece que vaia durar moito  na palestra, a menos que o siniestro Muradas poña un “juevo” de última hora.







———————————————–
Dende marinenses.com:

Metropolitano

Publicado: Vie Ene 22, 2010 11:50 pm

Marín necesita vivienda protegida (de los politicos)

En la prensa y también en la sección de noticias de Marín se publica la opinión del Sr. Concelleiro de Urbanismo (profundo conocedor de la materia), en la que se dice que Marín necesita vivienda protegida por tener ya presentadas cerca de las seiscientas solicitudes (546) y que cada mes crece esta cifra. Por eso lamenta y censura a los malos malisimos de la Xunta que echaron abajo el plan sectorial de vivienda y le dice al PP que no se puede esperar al Pxom para eso.
Algunos vecinos afectados por el plan sectorial de vivienda respiran tranquilos al saber que el edificio de cinco plantas que de la noche a la mañana les aparecía en su propiedad ya no estara.
Si el Sr. Concelleiro de Urbanismo dice que no se puede esperar al Pxom para el desarrollo de estas planificaciones es que reconoce que no habrá Pxom, porque si como dijo hace unos días habrá Pxom ya, entonces no tendría sentido que dijera esto ahora.
Las peticiones de viviendas protegidas pueden ser 546 o las que quiera el Sr. Concelleiro de Urbanismo, pero otros Ayuntamientos también le pueden hacer competencia para lo que es suficiente poner la mesa petitoria o hacer el modelo que después se distribuye dando esta información en la prensa.
La vivienda protegida debe ser protegida pero de los politicos como hemos conocido esta semana con el edificio que está en la esquina de la calle de A Estrada y frente al Ayuntamiento. Un edificio ocupado y con viviendas sin la licencia de primera ocupación pero que cuentan con luz, telefono y suministro de agua, red de alcantarillado, negocios que ocupan su primera planta y todos con las licencias municipales que les corresponden. ¿Como el Ayuntamiento le concede suministro de agua y permite el de luz sin la licencia de primera ocupación? ¿Como se concede las licencias de apertura a establecimientos en un edificio ilegal? No es en una calle escondida o alejada del centro urbano, ocurre al lado del Ayuntamiento y donde el Ayuntamiento gana la Sentencia del edificio a cuyos ocupantes les da los servicios sin la licencia de primera ocupación.
Ahora todos los responsables muestran gran preocupación y habrá reuniones para buscar una solución a los afectados.

Se necesita vivienda protegida, pero de los politicos.

———————————-

E xa que Clinte Eastwood non quere saber nada de nós, Por que non o intentamos con Uma Turman?
E que tal unha alcaldesa para Marín, xa que os homes ata agora non foron quen de facernos progresar?
Acéptanse solicitudes, mozas, ídeo pensando, xa falta menos para as eleccións.
Quen da mais?


Benditos Frikis

enero 25, 2010

Benditos frikis porque eles nunca causarán unha guerra.

Eu teño unha pequena recomendación para todos aqueles de vós que nun futuro aspirades a ser miembros ou “miembras” dun equipo de goberno:
Cando teñades que poñerlle nome a unha rúa, non busquedes personaxes ou personaxas ilustres, non busquedes intelectuais nin políticos nin militares nin nobles.
Buscade algún friki apreciado polos veciños.
Aquí en Seixo sin ir mais lonxe, temos a “Plaza de John Balan”
En Castro está a “Avenida José Limón”
En Ardán teñen a “rúa de Palmás”
A ninguén se lle ocurrirá nunca, polos séculos dos séculos cambiarlle o nome a estas rúas, a menos que teñamos unha revolución cultural (cousa bastante improbable).
Os frikis é o que teñen, que son eternos. Sonlle simpáticos ó pobo e non molestan nin ós de dereitas nin os de esquerdas nin ós mediopensionistas.
Benditos frikis que nunca serán susceptibles de ser manipulados por intereses políticos.

A historia do cambio de nome da rúa Jaime Janer xa vola contei no pleno de xaneiro.  Resumindo a grandes rasgos, a cousa foi así:
Todo empezou co cambio de nome da rúa Calvo Sotelo. Estaba claro que todos querían un nome de muller porque en Marín aínda non hai ningunha. O CIM e mais Isabel M. Epifanio propoñían que se chamara “Concepción Arenal ” por ser unha persoa que loitou pola igualdade entre homes e mulleres e reivindicou o dereito á Educación.
Pero a Esther Crespo, concelleira de cultura, non lle gustaba que a primeira muller con placa en Marín fora “castellanohablante”. Era quería unha que fora “galegofalante”, así que que se empeñou en que tiña que ser Rosalía.
Eu penso que se a oposición  tivera proposto Rosalía en vez de Concepción, Esther negaríase porque a poetisa era filla dun cura e os novos ventos que soplan na política esixen laicidade. O caso é levar a contraria.
Total que como o CIM tiña mais votos pero esther tiña o típico “capricho autoritario”,  chamou ó primo de Zumosol, alias Muradas, para que arreglara a cousa nun plis-plas.
Chegou o susodito á reunión da comisión para poñer orden, pero como a maioría partidaria de Concepción non cedía, aquilo xa estaba durando sete ou oito minutos e a Muradas facíaselle tarde para o seu paseo diario polas rúas de Marín,  cortou polo san e dixo: “Pues Calvo Sotelo para la Concepción esa y cojemos Jaime Janer para Rosalía. Todos contentos y yo me marcho que tengo prisa”
Así foi como Jaime Janer perdeu os seus honores para deixarlle o sitio a Rosalía. Foi un caso de exaculación precoz (metaforicamente, claro) Probe Rosalía. Nunca deixará de  sufrir.


Estes son os efectos retardados, as noticias aparecidas na prensa, por orden cronolóxico:


Faro de Vigo.

Domingo 24 de xaneiro de 2010


Luz e progreso en todas partes… pero
as dudas nos corazóns,
e bágoas que un non sabe por que corren,
e dores que un non sabe por que son.

Rosalía de Castro


A elegancia do ourizo

enero 25, 2010

Para que serve a arte? Para darnos a breve pero fulgurante ilusión da camelia, abrindo no tempo unha brecha emocional que parece irreductible á lóxica animal.
Cómo xurde a arte? Nace da capacidade que ten a mente de esculpir o ámbito sensorial.
Que fai a arte por nós? Da forma e fai visibles as nosas emocións, e ó facelo, dalles ese selo de eternidade que levan todas as obras que, a través dunha forma particular, saben encarnar o universo dos afectos humans.

(“La elegancia del erizo”, pgna 218) Muriel Barbery

Os ourizos esconden grandes tesouros dentro dunha capa de pugas. Tesouros que poden pasar desapercibidos se non temos a pacencia e a sensibilidade suficientes para buscar no medio dos pinchos o que hai alí gardado.
Non hai que desesperar, mentes hai vida hai esperanza e mentes haixa arte haberá ilusión. Abramos as pugas para saborear a elegancia.
A elegancia do ourizo está precisamente en que non é fachendoso, mais ben carga os sus tesouros con timidez, no lombo, alá dentro, onde pucos chegan.
Quedan cousas boas en Marín á marxe da política. Cousas que nos encantan, cousas que nos fan sentir orgullos@s.
Gracias a trompos ós pés, que pasea o nome de Marín polo mundo adiante.
Gracias a Carlos Prado Pampín, ese mozo de Mogor que acadou tantos premios coa súa curtametraxe “vellas” e que nos fixo chorar a tod@s.
E gracias ó grupo Liorna, que continúa grabando discos a pesar das dificultades.
Hai mais xente por ahí, se a coñecedes, invítovos a que a presentedes aquí
Apertas a tod@s de breaseixo

(Se Trompos ós pés, Liorna ou Prado Pampín se sinten molestos neste blog, non teñen mais ca avisarme e retirarei inmediatamente a súa referencia)

http://www.ghastaspista.com/liorna.php

myspace.com/liornafolk

————————–

Faro de Vigo.es

La gaita enamora a Letonia

Desfile de la agrupación “Trompos ós Pes” que representó a España. J.S.

El folclore gallego conquista al abarrotado recinto del auditorio de Dzintari, en Jarmal

El grupo folclórico marinense “Trompos ós pés” sigue triunfando con su baile y su música durante su periplo por el país Báltico. En esta ocasión, la agrupación conquistó al auditorio de Dzintari gracias a su genial interpretación de la gaita y la danza gallegas. El éxito fue tal que    el público siguió aplaudiendo la actuación de los representantes españoles una vez que abandonaron el escenario. El presidente de Letonia felicitó al representante de”Trompos ós pés” y al alcalde, Fran Veiga, que aprovechó para hacerle entrega de un plato con el escudo de Marín.

JULIO SANTOS PENA – RIGA (LETONIA) El impresionante auditorio “Dzintari” en la ciudad de Jurmala, al aire libre acogió la primera de las dos grandes muestras del folclore mundial en el que participa el grupo marinense “Trompos ós Pes” dentro de la programación de un festival internacional que se completa diariamente con actuaciones en los bonitos jardines y plazas de localidades cercanas a Riga.
“Dzintari” con una capacidad para unas cuatro mil personas, lleno a rebosar, ofreció a los asistentes un espectáculo de alta calidad cultural, concentrando el folclore de las más diversas partes del mundo, desde Corea, cuyo grupo representante mostró la delicadeza de su espectáculo de abanicos, hasta la contagiosa energía del folclore moldavo, ruso y letón, ampliamente representados en este certamen.
En medio surge el inconfundible sonido de la gaita gallega magistralmente ofrecido por Alberto Lago y Rogelio Barreiro para dar ritmo a los danzantes de “Trompos ós Pes” que consiguieron poner en pie a los asistentes a este primer gran concierto que aplaudieron de forma insistente incluso después de haber abandonado el escenario el cuerpo de baile que hubo de salir para agradecer sus aplausos.
Entre los asistentes se encontraba el presidente de Letonia Valdis Zatlers y miembros de su gobierno como el ministro de cultura Ints Dálderis así como numerosas personalidades de la cultura letona que mostraron su aprecio por el folclore gallego. Al término del concierto, el presidente quiso felicitar personalmente tanto al representante del grupo marinense, Luis Lago, como al alcalde de Marín, Francisco Veiga, que con él departieron unos momentos que Veiga aprovechó para entregarle un plato de cerámica con el escudo de Marín por cuyo significado se interesó el presidente Zatlers.
Posteriormente, durante una recepción a los representantes de los grupos para hacerles entrega de un diploma que testifica su presencia en el festival, el famoso coreógrafo director del mismo tuvo también especiales palabras para “Trompos ós Pes” destacando la calidad de su danza y el vestuario utilizado ya que confesó tener otra idea del folclore español, identificado allí con otras manifestaciones.
Previamente al concierto y como un especial aperitivo, todos los grupos actuaron en distintos puntos del “Jardín de Honra”, un recinto de especial belleza paisajística, desde donde se formó un espectacular desfile hasta el recinto de “Dzintari” para culminar una gran jornada.
También en este apartado del programa, el sonido de la gaita consiguió concitar el mayor interés en el recinto y el paso del grupo marinense en el desfile fue animado por los miles de asistentes que incluso entonaban espontáneamente, el “Y viva España” al paso de nuestras banderas.

Hoy, gran fiesta y recepción en la embajada
Pero todo lo ocurrido hasta ahora ha sido un calentar motores ya que el gran espectáculo tendrá lugar a las nueve de esta tarde (aquí noche) en el escenario al aire libre de Sigulda donde se prevé un nuevo abarrote de su recinto.
El acto culminará con una gran fiesta para todos los componentes de los grupos folclóricos en el jardín del “Castillo de Sigulda” y que será la despedida de “Trompos ós Pes” de este importante evento mundial.
Previamente, la delegación marinense, encabezada por el alcalde Fancisco Veiga, quien se ha destacado durante la semana como un especial intérprete por su dominio del idioma inglés, asistirá a una recepción en la embajada española ofrecida por el titular de la misma Paulino González.
La madrugada del domingo será momento de la partida hacia España dejando atrás momentos tan inolvidables vividos en los últimos días y mucho que contar a su llegada a Marín para los componentes de “Trompos ós Pes”.

—————————————————-

La Voz de Galicia.es

PRAZA DA FERRERÍA

Un corto largo en premios

El realizador marinense Carlos Prado Pampín fue el gran vencedor de la tercera edición del concurso de cortometrajes Curtas na rede, pues se trajo para su villa natal nada más y nada menos que cuatro premios por su obra Vellas. Entre los galardones obtenidos figuran el de mejor director y el de mejor corto de ficción en la temática de sexualidad. Además, las protagonistas de la cinta obra, Amalia Touriño y Áurea García, la abuela y una vecina del propio realizador, respectivamente, lograron el premio a la mejor actriz. La abuela ya había sido nominada en la anterior edición de Curtas na rede y esta vez logró llevarse el gato al agua. El equipo del marinense recogió sus galardones en una gala celebrada en el Teatro Colón de A Coruña y presidida por el jefe del Gobierno gallego, el también pontevedrés Emilio Pérez Touriño.

La gala comenzó muy bien para el equipo de Carlos Prado, porque el primer premio que la abrió ya fue para Vellas, lo que hizo presagiar lo que luego se confirmó. El propio director explicó el momento: «Estábamos todos medio emocionados a ver si llevaba algún premio y cuando empezaron a caer fue la bomba». Y cuando ganaron Amalia Touriño y Áurea García, las dos, el premio a la mejor actriz, la emoción se desbordó. Las veteranas intérpretes subieron al escenario a recoger su galardón y contestaron a las preguntas que les hizo el presentador de la gala, el actor Rubén Ríos, en medio de una gran emoción, dándole las gracias al realizador por la oportunidad brindada. Ahora, Carlos Prado bromea diciendo que las tendrá de actrices fijas para la siguiente cinta. «Ya están contratadas para la próxima», dijo para añadir riendo: «A ver si ahora no se les sube a la cabeza el premio… cualquiera las verá el próximo domingo en misa, que aquí, en Mogor, nos conocemos todos». Además, el director se llevó también con el cuarto trofeo en la categoría de micromovies, cortos hechos con el teléfono móvil, con su trabajo titulado Amén señora, que por supuesto, también protagoniza su abuela, Amalia Touriño.

El corto premiado, Vellas, se rodó íntegramente en la parroquia marinense de Mogor, de donde es el autor, y se trata de una pieza de ficción de cinco minutos de duración. En ella se narra la historia de amor prohibido de dos mujeres de la tercera edad y del medio rural, que se ven obligadas a ocultar su relación por el miedo al qué dirán. Ahora, con la resaca de los premios recién logrados, Prado Pampín indicó que con la buena acogida obtenida por este corto, va a intentar presentarlo a otros certámenes de Galicia para probar suerte y a ver si sigue la racha.

Las veteranas actrices aficionadas, Áurea García y Amalia Touriña, posan con sus premios junto al director, Carlos Prado

————————————–

Algunhas flores espallan, sin sabelo, o seu aroma doce, coma un segredo nas soidades profundas.
Baudelaire?



O chiringuito

enero 25, 2010


Sin bandeira

enero 22, 2010

Dedícolle esta canción ós concelleiros do BNG, os meus mellores Fans, que sempre me teñen en conta e toman notas de todo canto digo.
Supoño que a estas alturas xa deben saber que eu non teño bandeira de ningún color nin estrela que me guíe


Transporte público

enero 20, 2010

Calquera parroquia se sinte orgullosa de que un ou unha concelleira oriunda, faga cousas por mellorar o sitio onde naceu e se criou, ¿non si?.
É estupendo e maravilloso, e sobre todo, é importante cumplir as promesas electorais e todo iso. pero sin pasarse, caramba.

Aqui en Seixo tivemos unha concelleira do PP, María del carmen García Campelo, que deixou de maravilla a carretera de Aguete, no traxecto que vai ata o club náutico. Por suposto, foi moi criticada pola oposición progresista porque os de dereitas sempre están a pensar nos ricachóns que son socios de clubes náuticos e que teñen cartos para veranear en lugares con glamour e alto standing coma Aguete. Os restos das rúas de Seixo quedaban a velas vir, e sobre todo as aceras de Dr. Otero Ulloa, furadiñas elas ata o extremo de partir caderas, nocellos, tibias, peronés, cúbitos e radios. En fin.
Menos mal que despois de ter esta concelleira tan de dereitas, tivemos un concelleiro mega-progresista chamado Raimundo Calviño, do Pesoe mais socialista e socialisto que te poidas votar á cara, osea.
Raimundo prometeu arranchar a rúa Camiño Vello. Seica  coas aceras de Dr. Otero Ulloa non podía facer nada porque eran da Xunta, e claro, como a Xunta era de Fraga… pois iso.
Así que Raimundo púxose mans á obra coa rúa mencionada, pero pasou un detalle. Non había cartos suficientes. Tende en conta que esa rúa vai dende o cruce que enlaza coa rúa Román Pintos (mais coñecido coma o cruce de Portaleiro), ata talleres Piñeiro.
Son moitos metros eses, un Quilómetro mais ou menos.
Desta maneira, o noso concelleiro tivo que decidir, e  decideu  arranxar os cincuenta metros que foran mais obreros, mais probes e mais socialistas da rúa, osea, os cincuenta metros arredor da súa casa: dende o cruce de Portaleiro ata o cruce da plaza de abastos.
Foron pouquiños metros, eso sí, pero quedou que da gloria vela a rúa Camiño Vello. Cos seus árbores, os seus banquiños para cus cansados, as suas farolas de diseño…todo un glamur.
O malo é que da plaza hacia abaixo, entramos no terceiro mundo. E da de Portaleiro arriba, África profunda (A Brea)
En fin, cousas da política.
Eu supoño que en todas as parroquias de Marín pasan cousas polo estilo dende tempo inmemorial.
En Mogor, por exemplo, parecían abandonados polos políticos dende toda a vida.
Menos mal que agora  teñen á simpar Pilar Blanco, nativa da zona, que vela polos seus veciños ata malcrialos e sobreprotexelos, coma se foran filliños únicos.
Os xubilados están que non poden crer a sorte que tiveron con esta concelleira do Bloque que os trai en palmitas.
Primeiro deixoulle a barriada que aquilo parece o Central Park americano. E non contenta con iso, e xa posta en asuntos de superluxo, non duda en prestar a súa limusina oficial para que os vellos que van á casa de cultura facer ximnasia de mantemento, e sobre todo os que saíron na foto do outro día para glorificar as bondades da renovada Barriada, non teñan que esfrorzarse en subir aquela costa que tira de carallo polo peito
Ben por dona Pilar!
O malo é que agora todos os veciños das restantes parroquias marinenses piden o mesmo trato.
Todos a unha, solicitan transporte público gratuito para as persoas da terceira edade que teñan que desplazarse a mais de douscentos metros da súa casa.
Igualdade para pensionistas e para mediopensionistas!!
Queremos transporte gratuito xa en todas as parroquias de Marín!
Eu mesma, que xa teño unha edá, tamén solicito que o Concello poña unha “Frajoneta” oficial para facer os meus recados, que para iso cotizo.


Estas fotos son da furgoneta oficial do Concello, recollendo xente na barriada de Mogor para levala ata a casa de cultura (tamén de Mogor).
Non as fixen eu.
Mandoumas un veciñ@ que disque se chama Petro e que se apelida Glifo. Non estou segura de que ese nome figure no censo marinense
En fin… Vivir para ver

breaseixo

—————————————

Varios días despois…no Faro de Vigo:



Memoria histérica -Pleno de xaneiro do 2010

enero 18, 2010

“El error es un arma que acaba siempre por dispararse contra el que la emplea.”
(C. Arenal)

A memoria histérica

Estimados amig@s que tendes a pacencia de ler este blog, antes de nada quero presumir de que eu fun alumna do Padre Eguren durante catro estupendos anos, nos que aprendín moitísimo de filosofía e de outras cousas da vida.
Decía este “PROFESOR”, así, con maiúscula, que o importante nesta vida non era ser unha persoa cultísima, senón tomarnos en serio o papel que desenrolamos neste mundo e tratar de levalo con dignidade e con profesionalidade. “Siempre, en el desarrollo de vuestras futuras profesiones, llevaros bien estudiado el papel que tengais que representar, y nunca os tomeis a la ligera la misión que se os ha encomendado”

Ao longo de todo este pleno que, unha vez mais, foi un espectáculo, eu non podía quitar da miña cabeza estas palabras que tantas veces escoitei e que cando era rapaza non comprendía moi ben. Agora sí, agora comprendo, e no transcurso desta sesión plenaria,lembreinas  mais ca nunca.
Non podía crer o que estaba presenciando, esa inutilidade total por parte dun equipo de goberno que non se tomou en serio o seu papel, que non levaba estudiadas as cuestións a debatir e que se tomou á lixeira a “Lei da memoria histórica” da mesma maneira ca se toma á lixeira todo o demais.
Esta era a ocasión de Esther Crespo para lucirse. Era o seu momento, a oportunidade de demostrarnos a todos que ela non era esa torpiña iñorante que todos imanixamos.

Pudo Esther Crespo levar estudiado o guión.Decirnos que sentía as molestias causadas a todos os veciños pero que Marín non quere cargar coa rémora de que unhas das súas rúas principais leve o nome dun fascista. Pudo disculparse con todas as persoas que representaban á Consellería da muller e admitir o seu erro de solicitar aue a devandita rúa se chamara Rosalía de Castro en contra de todo o mundo que solicitaba Concepción Arenal. Pudo esta muller encargada da nosa cultura, votarnos un discurso sobre a memoria, sobre o papel das mulleres, sobre o significado das palabras Democracia, Liberdade e igualdade de dereitos entre a muller e o home.
E sobre todo, pudo falar ampliamente, iso é o mínimo que se pode esperar dunha concelleira de Cultura, de quén foi Concepción Arenal, e do que significa ese nome para todas as mulleres deste mundo.
A Cambio diso fixo o ridículo e limitouse a balbucear e a esconder a cabeza dentro do colo da súa camisa. Non se pudo defender dos ataques dunha Isabel M. Epifanio que pideu o cese das súas funcións unha e outra vez ao longo do debate. Unha Isabel crecida nos seus argumentos, aplastante, chamándolle palanquina, inculta e incompetente. Manexando a ironía e o sarcasmo tan acertadamente que ata Pilar Blanco (concelleira de medioambiente) tivo que levantar a voz para pedir respeto hacia a súa compañeira de partido.
A boa de Pilar Blanco!!, famosa ela polos seus modales exquisitos e a súa “delicadeza” no trato coa xente.
Ocúrreseme a min que, se Concepción Arenal estivera  entre o público, o primeiro que berraría ben alto, sería “eu non quero unha rúa neste pobo”.

Enriqueta Otero, persoa respetabilísima e ben educada, non pudo permanecer sentada moito tempo. Chegou un momento que non aguantou mais e tivo que sair da sala a dar unha voltas  polo pasillo.
Que estaría a pensar Enriqueta?
Que era o que comentaba Enriqueta coas persoas que estaban de pe alí fóra?
Dende logo a expresión da súa cara transmitía bochorno e pena.
Eu penso que sentía vergonza porque unha cousa tan lexítima coma respetar a memoria Histórica, sexa tan mal defendida e incluso manipulada.

Un dos puntos do día foi a retirada dos títulos de “Fillo adoptivo de Marín” a Francisco Bastarreche, Ramón Fernandez, Pedro Nieto Antunez e Antonio Latas.
Este punto foi aprobado por unanimidade e moi aplaudido por todos nós.
O espectáculo que xustifica a idea de titular esta entrada como “Memoria histérica”, ainda que mellor sería chamala “Memoria histriónica” porque a representación que fixeron os “miembros e miembras” do equipo de goberno, foi unha auténtica bufonada.
Ás veces, cando poñemos unha causa xusta nas mans de persoas incultas e incompetentes, pasan estas cousas.

Empezou a sesión con catro puntos “menores”, coma o da casa do conserxe dun colexio. O uso da escola de Mogor. A creación dun ficheiro de protección de datos. E o convenio entre o Concello e Sanidade sobre o mantemento do centro de saúde de Seixo. Todos aprobados por unanimidade.
O espectáculo “histérico e histriónico” comenzou co asunto do cambio de denominación a varias rúas marinenses.
Comenzou o alcalde decindo “Imos poñer fin as leis franquistasque había dende o ano 36. Estes cambios son clave na historia de Marín”.

A rúa Bastarreche pasará a denominarse “Rúa da ponte” que é como se chamaba antigamente.
Salvador Moreno vaise chamar “Almuíña”
A alameda Primo de Rivera vaise chamar “Paseo da alameda”
A barriada Salvador Moreno pasa a ser “Fabrizas”
Calvo Sotelo será “Concepción Arenal” e
Jaime Janer trócase por “Rosalía de Castro”.

Unha vez exposta a nova distribución de rúas por parte do alcalde, respondeu María Ramallo decindo que consideraba unha falta de respecto hacia os veciños que ninguén os tivera en conta á hora de pensar no cambio de nomes.
O discurso da concelleira do PP foi claro e contundente, dixo que Esther Crespo despreciou a opinión dos veciños no caso da barriada Salvador Moreno, posto que cando lles comunicou o cambio de nome, doulles a opción de que foran eles os que elixiran un nome que despois sería votado democraticamente. Resulta que 36 veciños votaron a favor de que a barriada pasara a chamarse San Salvador porque antigamente celebraban alí unha berbena en honor deste santo. A Concelleira e tres persoas mais eran partidarias de que o novo nome fora Fabarizas, xa que a veiga na que se instalou a barriada tiña esa denominación.
Total, que foron 36 votos contra tres. Pero a concelleira desestimou a oponión dos veciños porque lle pareceu que naquel intre a democracia podía pasarse por alto para que pudera imperar a toponimia.
“No le quixieron poner San Salvador porque el laicismo es lo que impera, y desde luego, no son ustedes más progresistas por imponer”
Esther Crespo respondeu ás palabras de María Ramallo argumentando: “Eu deixeille ben claro ós veciños que eles podían facer as propostas que quixeran pero a decisión é da concellería de cultura”
Continuou María Ramallo e dixo que os veciños de Calvo Sotelo non fan mais ca queixarse polos trastornos que supón o cambio de nome, e sobre todo para os que teñen negocios. pero o que ela consideira mais flagrante é que lle quiten a rúa a Jaime Janer, un marino ilustre que foi artífice da Escola Naval. Se hai unha institución pola que Marín é coñecida en toda España, esta é a Escola Naval e este equipo de goberno parece que quere esquecer o mellor da súa historia. Ademais, quixo deixar ben claro que Jaime Janer morreu antes do ano 1936 e nada tivo que ver co levantamento militar.
Sigueu decindo a Ramallo que o bipartito non sólo despreciou a opinión dos veciños, senón tamén a da oposición, posto non se contou con ela para nada.
Nas varias reunións mantidas pola comisión dende fai oito meses, nunca se chegou a un acordo, posto que mentras Esther Crespo quería poñerlle á rúa Calvo Sotelo o nome de Rosalía de Castro, o Consello da Muller e mais Isabel M. Epifanio, avogaban por poñerlle Concepción Arenal. Non había maneira de chegar a un acordo porque a concelleira de cultura negábase en redondo a que houbera outra opción distinta á que ela propoñía. Na última reunión, compareceu por sorpresa o señor Muradas e en cinco minutos sacou da manga unha decisión salomónica:
Calvo Sotelo vaise chamar Concepción Arenal e Jaime Janer vaille deixar paso a
Rosalía de Castro. Unha rúa para nós e outra para vós. Asunto concluído.
E así é cómo Jaime Janer, que fixo tanto por Marín, tivo que deixarlle o sitio a Rosalía de Castro, excelente poeta galega, pero que nunca supo da existencia deste pobo.
Rematou M. Ramallo decindo que Concepción Arenal foi unha muller que loitou pola igualdade entre o home e a muller, e a opción do Consello da muller estaba ben para sustituir a Calvo Sotelo, e que J. Janer aportoulle a Marín o tiro Naval e non era xusto borralo da nosa memoria porque, simplemente, el non tivo nada que ver con Franco.. Para Rosalía de Castro hai outras rúas novas que se están a abrir e poderían levar ese nome.
“Señor Muradas, yo creo que usted de literatura gallega femenina no tiene mucha idea y desde luego, no creo que tenga ningún libro de Concepción Arenal como libro de cabecera”
“Para intentar llegar a un consenso lo mejor será votar calle por calle”
“Las imposiciones en política ya no se llevan”
“Tienen ustedes poco nivel y un autoritarismo importante”

Respondeu Muradas, tan retorcido coma sempre. A primeira indirecta lanzouna así, coma quen non quere a cousa, contra o periodista Julio Santos, aludindo a unha frase que apareceu os últimos días nun artigo escrito polo periodista titulado “cambalaches”.
Continuou atacando á concelleira do PP decindolle que “dice usted las verdades a medias” , escuchando sus palabras llegamos a la conclusión de que usted les está llamando incultos a los representantes de la Asociación por la Memoria Histórica”
-”No, señor Muradas’le estoy llamando inculto a usted” – díxolle a outra.
-”Le aseguro a usted señora Ramallo que yo todos los días paseo por las calles Calvo Sotelo y J. Janer y ningún vecino se me quejó por el cambio de nombre, todo lo contrario”
Non minteu Muradas.
Efectivamente, dedica a maior parte do seu tempo a pasear por estas rúas, incluso cando debería estar en outro sitio, coma o día de fin de ano, que mentras o alcalde estaba no paseo Marítimo acompañando ós organizadores do acto en homenaxe ós fusilados en 1936, el andaba de paseo por Calvo sotelo, ignorando por completo a Lei da Memoria e a memoria dos que morreron pola liberdade.
Non minte muradas cando di que a el ninguén lle dou queixa ningunha porque os veciños, simplemente, pasan del.
O segundo argumento deste “concelleiro ilustre de Marín” foi
“Señora Ramallo, todos sabemos que a usted no sólo le gustaría que la barriada se llamara San Salvador, sino que incluso contaríamos con el apoyo del PP si pusiéramos San Calvo Sotelo, San Jaime Janer etc”
“El PP es el único partido que queda aislado”
“El talón de Aquiles del PP es calvo Sotelo, ahí es donde les duele”

Chegados a este punto, unha espectadora das que estaban ali sentadas, díxolle a outra “Pero por que o PSOE di que é laico se o alcalde apareceu na foto do periódico a bailar na danza do San Miguel?”
E dille a outra: “muller, o San Miguel é outra cousa, San Miguel non creía en Dios e ademais era mais fotoxénico ca San Salvador”

Tomou a palabra Esther Crespo para decir que a decisión de poñerlle nome ás rúas Jaime Janer e Calvo Sotelo,foi tomada nun pleno de 1936 e que aínda que Calvo Sotelo morreu antes da guerra civil, foi un ideólogo da dictadura.
“O PP ten un lastre co franquismo que aínda non pudo desfacerse del”

Falou Isabel M. Epifanio varias veces, e todas elas aproveitou para pedirlle ó alcalde que por favor, cesara a Esther Crespo das súas funcións polo ben de Marín.
“Señora Crespo, por fin conseguimos que despois de tres anos na concellería, estudie vostede un tema.
Agora xa sabe vostede quen foi Calvo Sotelo, quen era Rosalía e quen era Concepción Arenal. Esta última foi proposta pola consellería da muller e daquela estaba vostede en contra, sempre emperrada en Rosalía.
Tardou vostede dezaoito meses en pedirlle á secretaria do concello un informe solicitado polo PP para aclarar o asunto da rúa Calvo Sotelo, e inda porriba quérenos facer creer a todos que foi idea súa o de Concepción Arenal”
“Vostede traballar non traballa, pero terquear…”
“Vostede interveu en contra do Consello municipal da Muller porque nunca lle gustou a idea de Concepción Arenal e tivo que vir Muradas para arreglar o desaguisado”
“Vostede foi incapaz de consensuar nada con ninguén porque vostede non ten capacidade nin fai esforzo algún para nada”
“Señor alcalde, cambie a esta Concelleira de cultura, que non vale para este posto”

Pideu a palabra dona Luz Santiago para calmar a histeria reinante e ofreceunos a todos unha perla retórica digna dunha aspirante a estadista, chea de talento e talante:
“Vamos a ver, los nombres de calles no tienen por que ser eternos. No tienen que durar siempre. Se pueden cambiar cada vez que haga falta.”
Calvo Sotelo nunca vino a Marín, y es un orgullo para los marinenses tener una calle con el nombre de Concepción Arenal porque en este pueblo no había ninguna calle con nombre de mujer.”

No apartado de rogos e preguntas, María Ramallo preguntou polo local social da Cañota, que sempre foi utilizado pola agrupación “Trompos ós pés” e agora que xa están rematadas as obras, estaría ben que se puderan retomar as actividades culturales de novo
Respondeu o alcalde cunha vaguedade coma que “agora imos facer un regulamento de todos os locais do concello e os seus usos. A receción da obra da Cañota está a sofrir un retraso pero estamos a darlle facilidades a “T. ós pés” para usar a finca de Briz”
Manuel Santos, concelleiro do PP, fixo referncia ás 48 facturas da Concellería de cultura (48.000 Euros en total) que firmou Manuel Ruibal aproveitando a ausencia do alcalde.
Respondeu este que as facturas están ben firmadas e que el non pode estar sempre no concello, as facturas chegan constantemente e tenas que firmar a persoa que está alí en aquel momento.
Isabel preguntou se xa estaban convocadas as subvencións para os actos culturais do ano 2009 e recalcou que facía esta pregunta no pleno porque a concelleira de cultura nunca lle quixo responder a esta pregunta
“E aproveito para decirlle ó Sr. alcalde que lle quite as competencias polo ben da cultura.
Manuel Briones tomou a palabra para decir que nos últimos tempos o alcalde saleu na prensa varias veces en compañia doutros alcaldes socialistas que se opoñen á construcción dun novo hospital na provincia de Pontevedra.
“Por que vostede non ten informados os merinenses? Por que non levou este tema a unha xunta de portavoces o mesmo ca está o tema do centro de saúde deste pobo?
A resposta de Fran Veiga foi: “Eu a esas reunións fun para recabar información” “Non estou en contra dun novo hospital senónda forma eas irregularidades que se usan para facelo”
“De momento estou recabando información e dispois xa vola pasarei”

E así rematou este pleno tan histérico. Con todas as voces do Bloque acusando a Isabel de utilizar os métodos de Aznar cando pedía que se fora Esther. Non é certo. Isabel non pide que se vaia. Isabel pide que a boten.

Aproveito para pedir dende esta pequenísima tribuna que, algún día non moi lonxano, entre as facturas que a concellería de cultura presenta na alcaldia, figuren as de unha imprenta que edite algún tipo de folleto onde se lle explique a todos os marinenses quen foi Concepción Arenal, que fixo polas mulleres, e algún fragmento dos seus escritos. Claro que tendo en conta que esta muller escribía en castelán, non creo que a señora Crespo estea pola labor.


——————————

Dende marinenses. com:

Erasmo

Sab Ene 16, 2010 8:34 pm

La última decisión tomada en el pleno de ayer, con el cambio de calles, así lo corrobora. El capricho de Esther Crespo de cambiar el nombre de alguna calle, incluso contra el criterio de los vecinos, y la imposición autoritaria de Muradas a última hora y sin encomendarse a nadie, salvo porque así lo ha querido él y su partido, ha levantado ampollas entre la población marinense. La decisión, déspota y autoritaria, ya no tiene remedio. Pero lo cierto es que esto ha dividido profundamente a los ciudadanos, al menos a muchos ciudadanos. En lugar de sumar se ha restado y en lugar de unir, la convivencia se ha emponzoñado más si cabe. La herencia que nos va a dejar este gobierno cuando acabe la legislatura va a ser más pobre que cuando ellos la recogieron de las etapas anteriores. De esto no tengo dudas.

Lo que sucede es que para la desgracia de Marín existe –todo hay que decirlo- muy poca conciencia ciudadana y muy poca conciencia del deber y las responsabilidades cívicas. Se protesta por todo pero el ánimo constructivo es muy escaso. No sé si por desidia o ignorancia o por ambas a la vez. Ahora que la cosa no tiene remedio se va a protestar contra el Ayuntamiento metiendo a todos en el mismo saco, como si todos fueran lo mismo. Y no es así. Si tanta preocupación existía por el cambio del nombre de algunas calles no entiendo qué hacía entonces ayer el salón de plenos medio vacío. Y si tanta contrariedad hay entre algunos comerciantes no entiendo por qué entonces no se han movilizado previamente las asociaciones empresariales o los vecinos de las calles afectadas. ¿Para que están, sino? Cada pueblo tiene el gobierno que se merece, se ha dicho tantas veces. Es cierto, Marín tiene el gobierno que se merece.

En el pleno se abordó también el asunto del local de la Cañota que antes utilizaba “Trompos os pes”. Esta agrupación cultural quiere volver a ocupar las instalaciones después de su remodelación. El alcalde sacó excusas de mal pagador y eso que les fue a visitar a Letonia hace unos meses para darse a sí mismo el incienso del botafumeiro. El problema de fondo es que el BNG tiene especial encono contra esta agrupación, especialmente por parte del concejal Vilaboa. No les perdonan el pasado político común que tuvieron algunos de sus miembros, ni las iniciativas que llevan a cabo, ni el talento que producen. Como en el caso del cambio de nombres de calles –donde de un plumazo se quiere borrar parte de la historia del pueblo-, en este caso prima el rencor y la envidia personales –qué malas consejeras son y qué nefastas para la convivencia y el progreso- sobre otras cuestiones.

El pasado 28 y 29 de diciembre, el teniente de alcalde, Manuel Ruibal, en ausencia del alcalde oficial, volvió a firmar facturas de gastos de fiestas y otras alegrías pendientes que contaban con informes negativos de la Intervención del Ayuntamiento. Hasta el propio alcalde lo reconoció ayer. Es más, no solo lo reconoció sino que añadió que esto no es casual sino normal; es decir, admitió explícitamente que es habitual que se firmen facturas saltándose a la torera los informes negativos de la Intervención del Concello.

Les recuerdo que la interventora es una profesional de categoría A, la máxima categoría que puede tener un funcionario de carrera, lo mismo que la tiene un juez o un fiscal. No sé a ustedes, pero a mí sí que me preocupa que los políticos hagan lo que les da la gana con el dinero que es de todos, contrariando así a los técnicos y profesionales que para eso están. Les vuelvo a repetir que los políticos no tienen patente de corso para hacer lo que les viene en gana y por eso hay que criticar, cuanto menos, estas prácticas absolutamente abusivas y poco transparentes.

Pero, por si acaso, mi recomendación es que el seguimiento de las cuentas debe seguirlas la oposición con profesionalidad y dedicación. Es a ellos a quienes les corresponde hacerlo. Y si no saben, que aprendan que para eso también han sido elegidos, para controlar a los que gobiernan. En 2009 no tuvimos presupuestos y los anteriores, los primeros de esta legislatura, fueron una chapuza, irreales y ficticios. En más de una ocasión les he dicho en estas páginas que deberíamos estar atentos a las cuentas porque cuando estos que ahora nos gobiernan se vayan pueden dejar la caja como un erial. Camino de ello van y propósito de la enmienda no parecen tener. En 2011 podemos encontrarnos sapos y culebras. Es un aviso a navegantes.
Como siempre, es su turno.

———————————-

angel g.carragal

Dom Ene 17, 2010 10:06 am

Estimado Erasmo: Leyendo y releyendo tu post Patas Arriba me paro en dos de tus apartados haciendo las consiguientes reflexiones.
Núm. 1: Lo que sucede es que para la desgracia de Marín existe –todo hay que decirlo- muy poca conciencia ciudadana y muy poca conciencia del deber y las responsabilidades cívicas. Se protesta por todo pero el ánimo constructivo es muy escaso. No sé si por desidia o ignorancia o por ambas a la vez. Ahora que la cosa no tiene remedio se va a protestar contra el Ayuntamiento metiendo a todos en el mismo saco, como si todos fueran lo mismo. Y no es así. Si tanta preocupación existía por el cambio del nombre de algunas calles no entiendo qué hacía entonces ayer el salón de plenos medio vacío. Y si tanta contrariedad hay entre algunos comerciantes no entiendo por qué entonces no se han movilizado previamente las asociaciones empresariales o los vecinos de las calles afectadas. ¿Para que están, sino? Cada pueblo tiene el gobierno que se merece, se ha dicho tantas veces. Es cierto, Marín tiene el gobierno que se merece.
Efectivamente no te falta razón cuando dices que el pueblo no se mueve. El pueblo protesta ante el ‘muro de las lamentaciones’ (la calle, el mostrador de un bar, ante el vecino, en la plaza del pueblo y pasenado por la alameda….) pero jamás actúa como en otros concellos concentrándose masivamente en los plenos o a las puertas de la Casa Consistorial (bueno hay excepciones, caso A Brea, por ejemplo o el Litoral de Seixo).
Yo creo que a la población marinense le falta liderazgo, es decir, una buena asociación de vecinos que tire del ‘carro’ de la protesta y la reivindicación cuando hace falta, y que en estos momentos como tú sabes hace mucha falta. No hay quien lidere nada y de este vacío se aprovechan los políticos de turno porque saben que las barbaridades que cometan nunca será reprobadas por nadie, excepto por el grupo politico que tengan enfrente al que, por mucha razón queles asista, no hacen caso aplicando la fuerza del rodillo.
Existen en Marín algunas asociaciones que muy bien podrían cubrir la falta de ese liderazgo, según sea el caso. Por ejemplo para el caso de los comerciantes Estrela de Marín, que muy bien pudo habe presentado una protesta formal contra el cambio de denomimación de la calle Jaime Janer por los perjuicios que esta decisión causará a los numerosos establecimientos comerciales allí ubicados, y sin embargo nada ha hecho, que yo sepa, este colectivo al respecto.
Existe otra asociación como es la de Amas de Casas y Consumidores que tampoco levanta la voz para nada a pesar de la importante representación que ostenta, sobre todo de los Consumidores. ¿Y que me dices de una tal Federación de Asociaciones de Vecinos de Marín que presidía -no sé si aún la preside- Carolina Solla? o de aquel partido (perdón que no recuerde el nombre) cuyo lider Pipo Torres tanto anunció que iba a hacer extramunicipalmente después de no haber conseguido representación municipal en la Corpoación ante el pírrico resultado obtenido en las pasadas elecciones municipales.
La solución radica, insisto, en que alguien tome el liderazgo de la protesta vecinal con cordura, llámase asociaciónde vecinos o foro vecinal, o como quieras, pero que un liderazgo hace falta, eso es bien cierto.
Al margen de todo esto quisiera decir, sin ánimo de que sirva de disculpa que a mí como ciudadano preocupado por los problemas que acucian a mi pueblo, me gustaría asistir los plenos, pero de momento y mientras dependa de un puesto de trabajo, me es imposible mientras mi horario laboral no sea compatible con el de la celebraciones plenarias.

Núm.: 2: El teniente de alcalde, Manuel Ruibal, en ausencia del alcalde oficial, volvió a firmar facturas de gastos de fiestas y otras alegrías pendientes que contaban con informes negativos de la Intervención del Ayuntamiento. Hasta el propio alcalde lo reconoció ayer. Es más, no solo lo reconoció sino que añadió que esto no es casual sino normal; es decir, admitió explícitamente que es habitual que se firmen facturas saltándose a la torera los informes negativos de la Intervención del Concello.
Les recuerdo que la interventora es una profesional de categoría A, la máxima categoría que puede tener un funcionario de carrera, lo mismo que la tiene un juez o un fiscal. No sé a ustedes, pero a mí sí que me preocupa que los políticos hagan lo que les da la gana con el dinero que es de todos, contrariando así a los técnicos y profesionales que para eso están. Les vuelvo a repetir que los políticos no tienen patente de corso para hacer lo que les viene en gana y por eso hay que criticar, cuanto menos, estas prácticas absolutamente abusivas y poco transparentes.
Pero, por si acaso, mi recomendación es que el seguimiento de las cuentas debe seguirlas la oposición con profesionalidad y dedicación. Es a ellos a quienes les corresponde hacerlo. Y si no saben, que aprendan que para eso también han sido elegidos, para controlar a los que gobiernan.
Tampoco te falta razón (siemrpe que así sea y no dudo de que lo que tu dices al respecto sea cierto) en este asunto de la firma de facturas con informes negativos de Intervención cuando citas la responsabilidad que en todo ello tiene también la oposición que debe exigir o al menos velar por el estricto cumplimiento de la legalidad así como la obligación de denunciar tanto pública como legalmente ante los organismo competentes llámese Tribunal de Cuentas, Juzgado, etc. cualquier irregularidad que se cometa en este sentido. Creo que en este caso concreto la oposición tampoco está a la altura de los acontecimientos.
Para resumir y terminar, yo quiero creer que el pueblo sigue siendo sabio y sabrá actuar en las urnas pasando la factura a nuestros políticos en las próximas elecciones municipales cercanas ya para el año 2011 aún a pesar de que algunos de los candidatos o candidatas que repitan no podrán llevar su merecido ‘castigo’ por aquello ser incluidos en las listas que para mayor desgracia del pueblo son cerradas. un saudiño moi forte

—————————————-

Metropolitano

Lun Ene 18, 2010 12:13 am

Al fondo a la derecha

El Sr. García Carragal acierta en sus comentarios aunque es muy claro que Marín no tenga un Asociacionismo fuerte, con varias excepciones que se producían en el pasado cuando algo afectaba a parroquias como Seixo, pero el grupo de gobierno está contribuyendo a que otras como San Xulián, Brea y el propio Mogor empiecen a decir algo en la prensa. El ateneo Santa Cecilia también fué un movimiento socio-cultural que quizás encuentre su parcela de reivindicación vecinal en cuestiones como la de las Calles.
Me ha gustado mucho el artículo del domingo en el Diario de Pontevedra sobre el cambio de nombre de la calle Jaime Janer y lo considero como el elogio obligado a Jaime Janer Robinson que nada tiene que ver con la memoria historica. Una torpeza política, una más de este equipo de gobierno y de su Sr. Alcalde.

Las movidas vecinales y otros le causan pavor a este gobierno municipal que se mueve dentro de una política de supervivencia y que durante el mes que tardan los plenos en producirse no ocurra nada más, pero si no hay nada que se les oponga respiran aliviados para pasito a pasito llegar a las elecciones municipales con el menor desgaste posible.

El Acalde titular cuando no quiere hacer una cosa que le supone quedar en evidencia, se marcha, deja el Ayuntamiento en manos del Optimizador (Sr. Ruibal) y este se encarga de firmar todo aquello que el primero se mostrará orgulloso de que él no ha firmado nada. Es la forma política del lavamiento de manos y dejar a alguien con menos escrupulos y acostumbrado a esconder la verdad para que arregle el asunto. En el pasado Pleno el PP preguntó porqué el Alcalde no había dejado sustituto cuando se marchó a Madrid a unas gestiones. Su respuesta ocultaba que no quiso dejar al Optimizador al frente del Ayuntamiento, pero el 28 y 29 de Diciembre si porque se cierra el ejercicio económico y lo que no queda sin pagar tarde se cobrará.
Quien se pregunte donde estaba el Alcalde, es muy fácil de adivinar: al fondo a la derecha (como se dice al preguntar donde está el baño).


Sin papeles

enero 13, 2010

A estas alturas unha xa non tería que sorprenderse nin asustarse por nada do que aconteza no concello de Marín.
A nosa idiosincrasia chega a tales extremos que, incluso Ruibal, concelleiro de turismo, tería que poñer nos folletos turísticos o lema “Marín is diferent”.
Marín é diferente, Marín é peculiar, e os políticos marinenses son, con toda certeza, incompetentes ata acadar as mais alta cotas.

Desoíndo as protestas de miles de veciños e mais da oposición, presentaron no ano 2008 un proxecto de PXOM tan mal feito que non había por onde collelo.
Negábanse a corrixir varios puntos porque, según palabras do alcalde, non se podía retrasar un asunto tan importante para Marín.
Despois dunha gran loita cos veciños e a consecuencia dun cambio de Goberno na Xunta de Galicia, atopáronse con que non lles quedaba mais remedio ca retirar as
mini zonas industriais-empresariais da Brea e Vista Alegre, e fixérono sin volver a expoñer o proxecto ao público para non retrasar a súa aprobación na Xunta.
“Marín necesita este Plan Urbanístico con urxencia. Despois de 32 anos sin PXOM, este asunto é algo prioritario para nós e non podemos retrasalo nin un día mais”, decía o alcalde.
O concelleiro de urbanismo, señor Vilaboa, aproveitaba para culparnos ós veciños opositores de que “o plan” sufrira tanto retraso.
Por fin, despois de tanta loita e tantas declaracións na prensa, e tanta chamada á unidade e á responsabilidade de todos, recibimos a noticia de que antes de fin de ano (mais ou menos en setembro), o PXOM marinense iba estar rematado e disposto para presentar nas Consellerías correspondentes.

Pero o Plan non estivo en setembro nin en outubro nin en novembro nin no Nadal, a pesar de que o concelleiro de urbanismo insiste unha e outra vez que este PXOM vai estar aprobado este mandato.
Os dous partidos da oposición levan xa moito tempo a queixarse da falta de interés que lle entrou ó alcalde, e da falta de respònsabilidade que está a demostrar o equipo de goberno, que despois de tanto culpar a veciños e oposición de poñer trabas e pegas para que o plan non vaia adiante, agora son eles os que teñen todo parado.

Despois de catro meses sin que se xuntara a comisión para o estudo do Plan urbanístico, o lunes día 11 de xaneiro foron convocados todos os membros para traballar no asunto, pero…”¡Ay mísero de mí, ay infelice!” … resulta que cando chegaron alí, atopáronse con que faltaba un documento: alguén se esqueceu de solicitar na Xunta un informe medioambiental.
Polo tanto, ese PXOM tan deseado por todos, ese PXOM tan agardado, ese Plan, “El Plan” con maiúscula, vai ter que seguir en compás de espera durante meses ou, quen sabe, durante anos porque os técnicos encargados de redactalo e os políticos encargados de presentalo, son tan inútiles que nin siquera se deron conta de que tiñan que solicitar un informe medioambiental.
Como ben sabedes tod@s, non é a primeira vez que pasa isto cos nosos concelleiros. Lembrade cando Ruibal xuraba e volvía a xurar que tiña documentos que confirmaban que a Xunta iba mandar cartos para o campo de futbol de San Pedro, pero eses documentos non apareceron.
Ou cando o mesmo Ruibal non pudo abrir a caseta de turismo ata ovintetantos de xullo porque non presentou a solicitude de contaratación de personal na Deputación, pero el afirmaba que si e que si e que si.
Os nosos concelleiros son famosos en todas as institucións da Xunta e da Deputación porque nunca chegan a tempo para presentar os documentos.
E siguen sin escarmentar.
Unha vez mais, estamos sin papeis.
E con tanta xente lista como hai no paro, nós estamos a manter un rebaño de parvos.
A ver se os respectivos partidos políticos van tomando nota e para as próximas eleccións buscan “xente que valga a pena” e non nos volvan a poñer “xente que da pena”

Este Plan tan-ton-tin
¡a mín plin!
Faríame mais tilín
sin tanto pimpín

Faro de Vigo

Domingo 10 de enero


Seguir

Get every new post delivered to your Inbox.