Alcaldable Agamenón

Futurible e alcaldable, palabras así soan moi socialistas dende que llas escoitamos aquela vez a Felipe González.
Evidentemente non teñen nada que ver con outras coma sensible e amable, que responden a cualidades innatas e non se aprenden de calquera maneira.
Eu non sei nada pero corren rumores moi raros entre as malas lenguas.
Disque:
Coma un “matrimonio” exemplar, o noso bipartito quere dar exemplo e pensa repartir as tarefas domésticas nesa casa de todos que é o Concello.
En que consiste o reparto?
Pois parece ser que na próxima lexislatura vai ser o BNG quen exerza a noble tarefa da alcaldía.
Como o señor Ruibal está mais queimado ca moto dun hippie e xa lle puxeron a data de caducidade, decidiron que a persoa mais apta é o señor Vilaboa.
Contáronme o outro día que esta decisión tomárona despois dun longo debate e duas caixas enteiras de Fontecelta, ao chegaren á conclusión de que este home é o mais idóneo para ocupar o cargo porque o seu cerebro é o que menos desgaste ten. Seica está casi sin estrenar e con todas as neuronas aínda co precinto de fábrica.
De momento ten un par de defectiños que traen de cabeza a todos os compañeiros de partido e mais ós de matrimonio (político), así que se puxeron de acordo en que hai que empezar xa dende agora mesmo a limarlle as asperezas e facer del un verdadeiro “animal político”, iso significa que hai que refinalo un pouco.
Os socialistas tentaron levalo a unhas clases de ximnasia rítmica que dan no colexio das monxas, pero os do Bloque opinaron que as dimensións do corpo de Vilaboa íanse ver moi “perxudicadas fotoxénicamente” de cara á prensa enfundadas nunhas mallas, e ademais sería un mal exemplo de cara á cidadanía que uns políticos de esquerdas  patrocinaran o ensino privado.
Despois de “endiscurrir ben endiscurrío”, como diría Agamenón, o señor Vilaboa tivo unha idea: “O mais factible sería acudir a un cursiño de encaixe de bolillos” que é unha tarefa bisexual, está moi ben vista por toda a poboación, e políticamente correcta.
Deste xeito pousaron para a prensa as autoridades mais relevantes do municipio, e a ver se estas artistas dos palillos lle poden inculcar ó futurible unha “mijalla” de arte e sensibilidade.

AGAMENÓN

Es uno de los incontables personajes surgidos de la factoría Bruguera. Creado por NENÉ ESTIVILL (ALEJANDRO SANTAMARÍA ESTIVILL, 1926), apareció a principios de los años 60 del siglo pasado en las páginas de Tío Vivo.

Agamenón es un mozo pueblerino, tan bruto como bonachón, también forzudo y dotado de un excelente apetito, que se mueve en el ámbito de la España campesina que ya en aquella época comenzaba a desaparecer a consecuencia del éxodo hacia las capitales industrializadas.

Las andanzas de Agamenón, desarrolladas a página completa, se alejan de los manidos cánones del humor infantil para dedicarse a la observación satírica de una sociedad rural que había sido la base de la población española hasta el advenimiento de la nación desarrollada. (Anotemos que el desarrollo nacional arranca precisamente en 1962).

En estas historietas se registra una escalada de situaciones con hábil coreografía y un gusto impecable por el absurdo. A la vez que se homenajea un tipo de vida rural que empieza a morir, el surrealismo como aspecto doméstico, coloquial y costumbrista, es utilizado magistralmente por su autor.

O PXOM e a realidade 2

Faro de vigo.es

Jueves, 9 de julio de 2009

Ramallo critica al bipatito local por no convocar la comisión del PXOM

Veiga y Vilaboa prefirieron informar en los medios de comunicación

JULIO SANTOS PENA – MARÍN La portavoz del PP, María Ramallo critica el “oportunismo” del bipartito de gobierno mostrado por el alcalde Francisco Veiga y el concejal de Urbanismo Xosé María Vilaboa al comunicar el informe que recibieron de la Xunta sobre la consulta que se le realizó para saber si la eliminación de los parques industriales del PXOM exigiría una nueva exposición pública del documento. Ramallo califica de “total desconsideración y falta de respeto” que se haya enterado por la prensa y añade que “en este tema peleamos los que peleamos, a otros casi les valía cualquier cosa, pero al final la seriedad y la perseverancia queda patente con este gran logro para la tramitación del Plan, por lo menos para los grupos de la oposición, sin olvidarnos que queda mucho por delante y un gran camino que recorrer, no se ha terminado nada, sino que estamos todavía con un proceso largo”.
Incoherencia
Como incoherente señala Ramallo que el PP haya tenido quepedir el informe en la Xunta mientras el gobierno sale en rueda de prensa “para apuntarse algunos tantos cuando en este tema, ellos no han puesto más que problemas apretándonos en muchas comisiones para que aceptásemos sus propuestas que eran absolutamente disparatadas como queda puesto de manifiesto”.
Pasos claves
La portavoz del PP señala los pasos que se han dado en todo este proceso, siendo el primero de ellos el cambio de gobierno el 1 de marzo “y en consecuencia los que defendemos una política de potenciar Pituco y Pastoriza y eliminar todo lo demás lo vamos viendo claro”;
Como segundo paso señala la “constancia y pelea permanente de los vecinos afectados, que con insistencia y con unión han conseguido que se entre en razón”, y en tercer lugar la firmeza de la oposición municipal que dio resultado en las sucesivas elecciones consiguiendo además la atención de la Xunta “para que el gobierno local no tenga excusas en este asunto”.
Flecos pendientes
Ramallo asegura que, a pesar de todo quedan muchos flecos pendientes de solución y asegura que el PP está muy preocupado a la vista de las alegaciones que se van revisando en la comisión. Agradecen a la Xunta la remisión del informe pero insiste en criticar las formas añadiendo que “los señores Veiga y Vilaboa han hecho de altavoces de un escrito remitido por la Xunta que deberían habernos comunicado, éstos son los compañeros de viaje que tendremos en el seguimiento de la tramitación de este Plan, cualquiera se fía; Seguiremos siendo constructivos en aras a mejorar este tema que Marín necesita; es lo único que nos mantiene pegados a la silla comisión tras comisión, y la falta de ética, de talante y lo más grave de talento, ha dejado ya de preocuparnos en aras de buscar un mejor documento y paso a paso lo vamos consiguiendo, con dosis de realidad y no con ruedas de prensa donde pretenden hacerle creer a la gente que lo han conseguido ellos”.

O PXOM e a realidade

Nós:
En Marín sempre haberá un antes e un despois do PXOM.
Este Plan urbanístico tan necesario, tan longo no tempo (levamos mais de trinta anos agardando), será unha referencia para a historia de Marín.
Nunca antes un grupo de veciños tan numeroso mantivo unha protesta tan rotunda, tan clara e longa contra un equipo de goberno.
Os da Brea levamos a manifestarnos no Concello dende maio de 2008, os de Vista Alegre sumáronse en agosto, e mais tarde foron aparecendo outros.
Sin desfalecer, sin recuar, sin dudar.

El:
Nunca antes un alcalde tivo as cousas tan fáciles: Os rurales pediamoslle un cambio que os urbanistas non ían rechazar. A oposición estaba desposta a axudar. O mesmo Parlamento español lle tendía unha ponte para que solicitara o estudo dun polígono en Pastoriza que sería aceptado pola Xunta. Que mais se pode pedir?
Pero Francisco Veiga desatendeu os coros de voces. Francisco Veiga rechazou o bote salvavidas, lanzouse a nado na busca dos cantos de sireas e quedou “Bloqueado”.
El, que o tiña todo para triunfar, esqueceuse de que “a fama custa, a fama hai que pagala con suor e con traballo duro”. Non basta con posar para a prensa. Un alcalde nunca debe ser profesional da superficialidade, para iso xa están os maniquís.

Eles:
Nos últimos días tivemos que reprimir as arcadas cando liamos na prensa as declaracións do alcalde e mais o Vilaboa, decindo que “por fin a Xunta doulle resposta ás súas peticións e o PXOM vai seguir adiante sin os polígonos da Brea e Vista Alegre (como eles querían) e que dentro de moi pouco Marín vai ter Plan Urbanístico”
Eles saben que no centro urbano de Marín hai moita xente que non se entera de nada.
Eles saben que unha gran parte de cidadáns seguen sin ter nin idea de todo o que está a pasar no noso Concello.
Eles contan con esta xente para as próximas eleccións.
Eles basan a súa campaña electoral na foto populista e nas medias verdades. Isto é suficiente para enganar a unha gran parte da poboación que le a letra grande dos periódicos e pasa as follas “mirando os santos”

Nós:
Todos os que estamos no allo sabemos a verdade.
A retirada dos micropolígonos do PXOM nunca se levaría a cabo sin a loita dos veciños, axudados por unha oposición que traballou arreo para que a nosa causa fora coñecida na Xunta de Galicia e no mismísimo Parlamento español.
O bipartito que gobernou Galicia catro anos, desatendeu os nosos escritos, as nosas firmas, as nosas súplicas.
O cambio de goberno en Santiago propiciou que a nosa situación dera un cambio radical gracias as xestións de María Ramallo. Iso nunca o poderemos negar e sempre o teremos que agradecer.

El
Se o PXOM vai adiante
non será gracias a Fran Veiga
será a pesar de Fran Veiga
Por moitas declaracións sensacionalistas que este home faga na prensa, a verdade está ahí e non se pode esconder.

En resumo:
-Habemus Plan?
-Haberemus se Deus quere.
A realidade é que aínda que o alcalde nos diga que xa temos Plan, non é certo, faltan catro mil alegacións que non foron atendidas. Ademais dos polígonos industriais, hai outros puntos que se deben mellorar, coma os núcleos do rural, os núcleos costeiros etc
Aínda queda un camiño moi longo e moi duro que percorrer para a Comisión encargada deste asunto.
O informe favorable que a Xunta mandou ó Concello, axústase única e exclusivamente a unha pregunta que se lle formulou. Esta pregunta era: “Sería necesaria unha nova exposición pública do PXOM se retiramos os polígonos da Brea e Vista Alegre?
A resposta recibida foi esta:

O alcalde recibeu este informe de Santiago e non llo facilitou á oposición.
Esta é a transparencia e respeto que pide él?
A copia que vos publico neste blog, procede directamente de Santiago, alí non poñen trabas cando alguén lles solicita un documento e aquí está esta proba.

Como podedes ver, esta resposta non trata os outros puntos conflictivos do PXOM.
Podería ser rechazado o PXOM por culpa deses outros puntos?
Seguiremos con este tema
Saúdos, breaseixo

Habemus Plan?

Habemus Plan?
Haberemus se Deus quere

Esta é a noticia que estabamos a esperar dende fai tempo, que a Brea non conste no PXOM coma zona industrial nin empresarial, nin coma solo dotacional público.
Nós desexamos ser zona rústica, como fomos ata agora.
Despois da loita durísima que os veciños estamos a librar dende fai tres anos, moi recrudecida dende mediados de 2008 ata agora, por fin chéganos a paz.
Aínda non imos votar as campás a voar, aínda non estaremos contentos ata ver que os nosos desexos se vexan plasmados no PXOM.
Agardamos con ansia ese momento no que o  alcalde ratifique no pleno do Concello esta noticia para que conste en acta. Sólo entón seremos felices, pero sempre nos quedará dentro esa sensación de frustración porque este camiño non tiña por que andarse, esta batalla non tiña por que librarse se o noso alcalde non fora tan torpe nin tan fachendoso.
Agora aínda non temos palabras para expresar o que sentimos.
Queremos dar moitísimas gracias a María Ramallo, principal voceira do PP en Marín, persoa que fixo posible, coas súas xestións este interés que demostrou a Xunta para facilitarlle ó Concello o poder sacar adiante o PXOM sin ter que facer unha nova exposición pública.
Isto mesmo xa o puderon ter feito os do PSOE cando mandaba o bipartito en Santiago, pero non lle dou a gana. Por iso perderon tantos centos de votos. Por non escoitar os clamores da xente.
Tamén recoñecemos os esforzos e a perseverancia de Marín-In, que se amosou sensible ó sentir dos veciños, dende sempre.
Que decir do Colectivo Nacionalista de Marín, sempre atento a denunciar as inxusticias e os abusos de poder. Tamén eles foron unha gran axuda para nós.
Gracias á perseverancia dos veciños, que lideramos unha loita sin precedentes nun pobo históricamente adormecido como é Marín, e non nos enganemos, gracias ó cambio de goberno na Xunta de Galicia, chegamos ata onde agora estamos.
Quén no lo ía decir a primeiros deste ano, cando Fran Veiga facía unhas declaracións moi avasalladoras na prensa afirmando que aquel PXOM con micropolígonos que nos tiñan preparado ía saír adiante por enriba de todo e de todos.
Menos mal que os políticos dependen das urnas.
“Santa urna” pon ós políticos mediocres no seu sitio con suaves e metafóricas patadiñas no cu.

——————————————————-

Cando pensaban gañar as eleccións:

Cando gañaron os outros:

La Voz de Galicia

Jueves 26 de marzo de 2009

A rabieta dos que perden e minten acusando a outros:

A Xunta desminte ó BNG e tende pontes:

Estas catro noticias atrasadas xa as publiquei en outras entradas no seu momento.
Volvo a poñelas agora porque lendo os periódicos destes días, calquera pode ter aimpresión de que o equipo de goberno loitou sempre para que os micropolígonos foran retirados do PXOM.
Na prensa do sábado pasado podemos ler a gran satisfacción que amosan os nosos gobernantes porque a Xunta retire estas zonas industriales “Como eles querían e solicitaron”.
En fin, amigos, o cinismo típico dos políticos mediocres.
Os que seguides habitualmente este blog, sabedes a verdade.
Saúdos a todos e sigamos esperando. Como di miña nai:
“Deixa ir ata ver”
breaseixo

A raia

Os alcaldes son coma nenos, hai que procurar mantelos ocupados con actividades porque cando se aburren son capaces de facer calquera estremonía.
A uns dalle por pintar raias e a outros por borralas.
Uns convocan manifestacións porque disque a cidade do lado lle quere roubar a capitalidade, e outros reivindican a illa de Tambo.
“Virxen Santa, Virxen Pura, que ó alcalde de Poio non lle dea por facer un desembarco nas praias insulares”
En fin, que era martes, que se aburría, que o despacho se lle viña enriba, que estaba o home deprimido porque o PXOM non avanza, que xa non quedaban parques que inaugurar nin cursillos que clausurar, nin rapaces ós que atrapar para que se fotografiaran con el na escaleira do Concello…cando de pronto…tivo unha idea…
“Vou borrar a raia para cabrear ós da capital”
Dito e feito, Superveiga, rodillo en man, despúxose á noble tarefa de borrar fronteiras.
Por fin, a poboación de Estribela síntese reivindicada no seu sagrado dereito de pertencer á comunidade marinense.
Ala!, unha fronteira menos, catro votos mais.
Por suposto, o noso rexidor, contou coa complicidade da nosa concelleira favorita: Dona Luz santiago, alias “a liberada”, que tampouco debía ter nada que facer na Granxa de Briz e para entreterse un pouco foi supervisar a travesura do alcalde.
Pola miña parte, amig@s, non vou opinar. Non vaia ser que despois as progresistas e mais os progresistos nos chamen de todo menos guapas, a min e mais a M. Carmen Santos.
Sólo quero decirvos que mentras uns teñen que ir correndo para o traballo e outros para pudrirse nas colas do paro, o noso alcalde gáñase o soldo borrando raias.
É tan divertida a tarefa de gobernar! Osea.

Os vecíños, por fin libres de raias esclavistas e asoballadoras, atrévense a dar un paso adiante e non escatimas eloxios para Veiga, o supermachiño dos alcaldes.

——————————-

Os comerciantes parecen ser os únicos que “pasan” olímpicamente deste tipo de parvadas. A eles dalle igual onde estean colocados “os marcos”. A xente é a mesma a un lado ou a outro da fronteira:

———————————

Se Veiga quere loitar polos dereitos territoriais de Marín, parécenos estupendo. É mais, debe facelo porque estará cumprindo co seu deber coma alcalde.
Pero repito unha vez mais, que as cousas hai que facelas con sentidiño. Haberá que empezar por buscar documentación, testemuñas, mapas antiguos etc. e despois facer as xestións que correspondan.
E que as institucións que estean capacitadas fagan o seu traballo.
O demais son parvadas.
Eu moito me temo que esta nova arroutada do alcalde, unha vez mais, será fume de canas. Despois da borrada de raias non vai haber nada de nada. Coma casi sempre.

PO-313 (actualizado)

Os veciños afectados polo pintado desta carretera levan arrastando este problema dende o mes de febreiro.
Lembro perfectamente cómo no pleno de ese mes o alcalde respondeu a unha pregunta da oposición, decindo que ese tema xa estaba controlado porque o Concello de Marín estaba en contacto coa Xunta e o Goberno autonómico ía solucionar este tema nuns poucos días.
Xa pasaron catro meses, o goberno da Xunta cambiou de partido e o asunto aínda está sin solucionar.
Tan difícil é correxir o trazado dunhas líneas e deixalas como estiveron toda a vida?
De quen é a culpa? Por que ninguén é quén de solucionalo?
Son as cousas da política que eu nunca entenderei.
E por se fora pouco, agora aparece o inefable Bieito Lobeira, ese experto na ciencia demagóxica para pedirlle explicacións ó Goberno do PP, despois de estar caladiño e despistado mentras este tema o leveba o bipartito. O de sempre. O cinismo dos sinvergonzas.
Lembrade que esta é a mesma carretera afectada polo plan Vigo Íntegra, contra o que Bieito nunca se queixou, que eu sepa.
Os veciños de Marín que quedaron atrapados neste atasco, sin duda son os que non se enteran de nada, pois os manifestantes estiveron toda a semana avisando do que ían facer e cando o ían facer, tanto nos periódicos coma na radio..

Diario de Pontevedra

Faro de Vigo

La Voz de Galicia

Varios conductores foron identificados pola policía.
Esta vez no saleu o alcalde en mangas de camisa para enfrentarse á policía, estes veciños deben ser de segunda, aínda que os responsables do noso concello teñan unha parte de culpa en todo o que está a pasar.

En fin, amigos, esperemos que esta nova visita de Tourís sirva de algo e por unha vez o noso alcalde sexa capaz de negociar porque xa estamos fartos de velo fotografiado na prensa, presentando proxectos que acaban convertíndose en fume.

Catro días despois…

Un grupo de veciños comunicáronme onte o seu desacordo pola maneira de proceder do equipo de goberno, que non deixou entrar a ningún membro da oposición na reunión mantida con Tourís no Concello.
Estes veciños queren deixar ben claro que se todo este asunto chegou a un bo acordo foi gracias ás súas movilizacións e as xestións mantidas por María Ramallo na Xunta de Galicia. As malas artes do alcalde deixando de porta afora ós concelleiros do PP e de Marín In estiveron moi mal.
Queda dito

————————————

Mirando atrás:

veiga,o divo

http://www.goear.com/listen/d1179ff/veiga,-il-divo-fran-veiga
http://www.goear.com/listen/98c0d18/radio-
http://www.goear.com/listen/1d44808/radio-
http://www.goear.com/listen/faa65de/radio-
http://www.goear.com/listen/59b2418/radio-

O luns pasado, o noso alcalde foi entrevistado no programa “La opinión” de radio Pontevedra.
Todos sabemos que este tipo de entrevistas sólo sirven para lucemento persoal do político de turno. Aínda que os cidadáns teñamos oportunidade de chamar en directo para facer unha pregunta, non temos dereito a réplica. Ti podes preguntar o que queiras e o entrevistado vai contestar o que lle dea a gana e sempre quedará coma un señor.
Nembargantes hai unha cousa boa: sempre se pode chamar ó día seguinte ou calquera outro día e opinar sobre o asunto. Pode facerse de dúas maneiras, chamando ó contestador automático ou falar en directo.
A Democracia ten moitas vías e temos que saber aproveitalas.
Se queredes escoitar o que dixo Fran veiga, podedes facelo copiando esas cinco direccións que vos puxen no inicio.
Como o programa dura media hora, oubo que fraccionar a grabación en cinco partes para poder publicala.
Ide buscando unha por unha todas as direccións e poderedes escoitalo todo.
Despois xa opinaredes o que queirades.
A min fíxome moita gracia cando oín cómo conta o alcalde o seu encontronazo coa policía no caso dos manifestantes do metal, coma un rapaz que presume das súas heroicidades.
Ese día o teléfono de radio Pontevedra votaba fume, pero sólo uns poucos tiveron acceso a facer preguntas porque o tempo non daba para mais.
Lucimento total de Veiga, que falou coma un diplomático sin aportar solución a ningún problema.
Os que seguimos a traxectoria do noso alcalde dende que comenzou o seu mandato, escoitamos mitas promesas que nunca se verán cumpridas, vimos moitas fotos propagandísticas nos periódicos, asumimos cousas que xa se daban por feitas cando en realidade non eran mais ca fume.
Queredes exemplos?
Auditorio: Según o alcalde no mes de xaneiro de 2009 tiñen que chegar uns cartos da Unión Europea para empezar coas obras.
Centro de Ocio, este mesmo ano teñen que empezar as obras
Proxecto Arela: levan falando del dende o principio do mandato tripartito pero aínda non se sabe nada.
Problemas na PO313:: No pleno de marzo o alcalde falou deste asunto e contounos atodos que xa estaba solucionado porque él estaba en contacto coa Xunta e todos eran coñecedores deste problema.
Polígono Industrial-Empresarial : A Xunhta está a esperar que Veiga solicite que o SEPAS faga un estudio sobre a viabilidade de pstoriza dende marzo.
Aceras de San Xulián: Estas prometidas e seica “inminentes” aceras, que según Veiga aínda non puderon empezarse por culpa da Deputación, pero que o presidente Louzán non pode empezar porque o noso Concello aínda non cumpreu coa súa parte do trato, que consiste en ter os terreos preparados para iso.
Etc Etc Etc
Ata agora sólo temos unha realidade: a reforma do parque infantil.
Do resto nada de nada.
Iso sí, moitas fotos de Fran Veiga facendo isto e aquilo.

Fran machiño:

Fran aplaudíndose a sí mesmo nun tema que non lle compete mentras os da Po-313 se quedaron sin solución

Fran amante dos nenos:

Fran defensor da familia:

Pura propaganda mentras:

———————————————-

A casa segue sin barrer:

Épocas

Con este vídeo quérolle facer unha pequena homenaxe a un dos compositores mais importantes do século XX: Pete seeger.

As súas cancións son versioneadas por todo tipo de cantantes e grupos, e nunca van pasar de moda porque falan da vida, do sufrimento, das guerras, da paz e de todo tipo de experiencias vitais e eternas.
Pete Seeger, foi un gran activista defensor dos Direitos Humanos, pacifista e sensible.
Perseguido nos tempos da caza de bruxas na América de Macarty.
As súas cancións foron referencia para varias xeneracións de persoas.
Eu tiven a inmensa sorte de escoitalas dende moy rapaciña, na casa dos meus veciños Xexo e Genucho de Flora, que tiñan un tocadiscos e moitos discos americanos dos que non se podían escoitar pola radio.
Where have all the flowers gone? (a onde foron parar todas as flores) é a miña preferida. Unha canción protesta en contra de todas as guerras. podédela encontrar se a buscades en Yutube, na versión de diferentes cantantes. A mín gústame cómo a canta Joan Báez.

Neste vídeo que podedes ver aquí, son os Byrds os que cantan Turn Turn Turn (volta volta e volta).
Pete seeger amósanos que hai un tempo para cada cousa. Tempo para para prantar, tempo para a colleita, tempo para rir, tempo para chorar.
Debaixo do ceo hai unha época para cada cousa.
Tempo para bailar, para estar de luto, para o amor, para o odio, para abrazar, para ganar e para perder.
No noso caso estamos en tempo de espera.
Mentras tanto, amigos, ide a youtube e buscade as cancións de Pete seeger.
Escoitade a onde foron parar todas as flores e chorade un pouco.

Ética, Estética, política

Saliamos do pleno o outro día, e aínda cos ollos brillantes, decíalle un veciño a outro
-A verdade é que lle estou a coller o tranquillo a todo este asunto
-O tranquillo a que?
-Á política, home!
- Chámaslle política a isto?.

-Así que levamos toda a tarde a vivir a política e ti aínda non sabes o que é a política?
-Por que mo preguntas?.
…………………………………………….

Que teñen que ver entre eles os conceptos ética, estética e política?
Aparentemente nada, posto que a Estética trata das apariencias que se expoñen á nosa vista. A Ética é a parte da filosofía que trata da moral e das obligacións das persoas. E a política trata das relacións humanas e da maneira de resolver todos os asuntos que derivan desas relacións.
Cal é o nexo común? A sensibilidade
Cal é a única maneira de casar estes tres conceptos? Con Arte.
Se foramos ingleses, usaríamos mais a cotío a palabra “Xentileza”, pero isto é Galicia, España aínda que moitos non queiran. Somos mais latinos ca atlánticos, aínda que non queiramos. Somos viscerais, e cada vez que esa visceralidade se encana coa moi deficiente educación que teñen algúns políticos, chegamos a sofrir momentos lamentables coma o de algúns plenos deste Concello.
Escribin a palabra Xentileza porque me parece a mais apropiada para o que quero expresar.
Se mirades no diccionario: “De fermosa ou agradable presenza, tanto polo seu aspecto coma polo seu comportamento”. Este é o seu significado. E mentras os nosos políticos non aprendan a ser Xentiles, non faremos nada de proveito.
Eu rogaríalle á señora Santiago que leve sostén no próximo pleno, polo ben da Estética e coma norma de boa educación nun acto público e formal.
Polo ben da Ética, nós pedímoslle ó noso alcalde que manteña as boas formas, practique a severidade ante as saídas de tono dos seus compañeiros nacionalistas, e responda como é debido ós políticos da oposición, en vez de mofarse deles.
E implorámoslle á concelleira de cultura que se culturice un pouco mais e que non nos deixe a todos avergonzados coas suas burradas.
Ética, Estética: os dous pilares básicos para unha boa Política
breaseixo
———————————————–

Diario de Pontevedra

—————————————-

Os melóns de Santiago (pleno de xuño)

Os primeiros caloriños do vran xa se deixabann notar, pero non era para tanto.
Chegamos ó Concello sobre as oito menos cuarto e atopamos un letreiro que nos mandaba entrar pola porta de atrás. Polo visto a escaiola do teito veuse abaixo diante da oficina dos municipais e hai perigo de mais desprendementos.
Na porta de atrás agardábannos os cinco policías de sempre: tres para gardar a orde na sala, un para gardar a porta e outro que sube e baixa continuamente para dar os recados.
Mentras os veciños buscabamos sitio  unha vella díxome “hoxe hai luna de forza, pode pasar de todo neste pleno”, eu quixen deixar claro que estabamos en menguante pero interrumpimos a conversa porque era hora de pasar revista. Un dos gardas foi mirando un por un todos os carteis para comprobar que non escribimos nada ofensivo contra o goberno. Pura rutina. Xa estamos afeitos á censura de Don Francisco (Veiga; non Franco).
Pouco a pouco foron entrando os concelleiros. Primeiro os da oposición, pola mesma porta ca nós. Despois os do goberno, que estaban reunidos na sala do lado, onde deben estar os ventiladores.
Fran Veiga aparcou a garabata no armario e visteu o nique do cocodrilo e lucía barba para aparentar unha autoridade que non ten.
Pero a conmoción foi xeral cando irrumpeu en escena dona Marilus Santiago, cun minivestidiño estampado que parecía un salto de cama. O escote era tan abondoso que desbordaba, e o sostén de talla 110 que usa de cotío brillaba pola sua ausencia.
Non se conformou dona Marilus con sentarse no escaño coma todos os seus compañeiros de escudería. Antes morta ca sensilla, fixo unha reviravolta que dixou ós homes alí presentes coa boca aberta.
Unha vez acomodada, colleu un par de folios que había por alí e empezou a abanarse con ahínco e a poñer cara de ovelliña degolada recén saída do forno.
Nas dúas horas que durou o pleno, esta muller levantouse sete veces para pasar uns minutiños no cuarto do lado (penso eu que para ventilar as súas carnes), facendo levantar de cada vez á persoa sentada a seu carón, e moi consciente da espectación que espertaba no personal masculino.
Ante tal espectáculo, melón arriba, melón abaixo, os veciños estabamos tan despistados que non nos lembramos nin de abuchear ó sinvergonza do Muradas cando arremetía contra María Ramallo
Os homes estaban demasiado ocupados controlando partes da súa anatomía que non teñen nada que ver coa língua e as mulleres discutiamos polo baixo se as domingas da edila eran de verdade ou de silicona, ata que decidimos que eran reais, porque as de silicona apuntan para arriba e estas apuntaban para abaixo.
Entre melón e melón, na miña cabeza íanse colando migalliñas do debate plenario, sin orde nin concerto.
- Falaron do tribunal de contas da antigua corporación e parece ser que Muradas petendía que María Ramallo lle “bicara o cu” e lle pedira perdón de rodillas porque o xuíz dictaminou que as contas estaban claras.
- Despois trataron a petición que fixo o BNG de que os asadores do lago de Castiñeiras empecen a botar lume outra vez, despois de varios anos de prohibicións.
O BNG mentras gobernou na Xunta non quería fogueiras e promocionaba os beneficios da empanadilla e o bocata de chourizo, pero agora que manda o PP pide que se poida facer lume e que se desempolven as parrillas porque todo Marín bota de menos o churrasco.
Mencionou Pilar Blanco unhas cantas leis e respondeulle a Ramallo con uotras moitas leis e artigos, con tal profusión de datos e cifras que a nacionalista non quixo escoitar mais e díxolle “Señora Ramallo está vostede moi desbocada hoxe” e soaron as risiñas dos do Bloque.
Ante as protestas do PP, o alcalde limitouse a rascar a tetilla esquerda, xusto debaixo do cocodrilo e poñer cara de aquí non pasa nada.
- Falou Miguel Briones para preguntar polo asunto do Valedor do Pobo e mostrar a disconformidade de Mar-In de que non poidan asistir mais veciños ós plenos e Veiga volveu a rascarse debaixo do cocodrilo e contestou que o Valedor aceptou os seus argumentos e gabouse a sí mesmo do ben que fai as cousas porque disque agora os plenos funcionan moito mellor ca antes.
- Tomou a palabra o PP para preguntar cales son os plans que ten a concelleira de cultura para as festas do verán, e dona Esther á que todos tomabamos por parva, respondeulle con cara picarona e conexil “prefiro gardar a sorpresa ata que chegue o momento”, e novas risiñas nas bancadas bloqueiras.
Habería lúa de forza despois de todo??
Discutiron mais cousas, as palabras parecían balas a punto de matar.
Muradas non solo disparaba improperios e frases sentenciosas e ocas,  tamén fulminaba coa mirada a Ramallo. A min se me mira así, póñolle unha denuncia por acoso psicolóxico.
Os do Bloque, a falta de argumentos desenfundaron un feixe de burlas
O alcalde rascaba a tetilla esquerda e facía rulos cos tres pelos que lle saían pola abertura do nique.
A gota que colmou o vaso foi cando un concelleiro do PP que no último pleno pedira algúns datos por escrito sobrea bandeira azul e outros asuntos, queixóuse porque esa resposta déronlla de calquera maneira, nun folio escrito á man, sin firma nin membrete de ningunha clase e nin siquera constaba o número de expediente.
O alcalde, moi risueño e sin deixar de facer rulitos, respostoulle “se quere números de expediente, as portas do arquivo están abertas e búsqueos vostede mesmo que eu teño outras cousas que facer. E mais risiñas do equipo gobernante.
E os melóns da outra non paraban de dentro pa fora e de fora pa dentro.
A día de hoxe aínda estou mareada e de cando en vez sinto algunha náusea.

Faro de Vigo

Sábado 13 de xuño de 2009

——————————————————

martes 16 de junio de 2009

Ramallo critica las evasivas del gobierno de Marín

La portavoz del PP de Marín, María Ramallo, criticó ayer la forma en que el gobierno local está eludiendo responder a sus preguntas en los plenos. Ramallo recalcó que las respuestas por escrito «son manifiestamente mejorables por la forma, papel en blanco sin membrete y sin firma de nadie que se haga responsable».

La líder popular criticó que se les haya contestado que pueden revisar el expediente. Aseguró: «Ya los vemos nosotros, lo que queremos es que nos contesten en los plenos y no nos tomen el pelo». El PP afirmó que aún no se les ha dado una «explicación clara y razonada» acerca de quién fue el responsable de una factura de cinco mil euros en gastos de un hostal donde se realojó a una familia afectada por una inundación.